12. Ceza Dairesi

Sanık hakkında Dairemizin bozma kararı üzerine verilen hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Yerel Mahkemece sanık hakkında trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan, 5271 sayılı CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca beraatine karar verilmiş, kararın o yer Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak sanık hakkında trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 179/3-2, 62/1 maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilmiş, karara karşı sanığın temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin, 26.12.2022 tarihli ve 2021/6470 Esas, 2022/10648 Karar sayılı ilâmıyla ''sanık hakkında basit yargılama usulünün değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu'' gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiş, bozma üzerine durma kararı verilerek sanık hakkında seri muhakeme usulunün uygulanması için dosya İstanbul Başsavcılığına gönderilmiş, seri muhakeme uygulanması için sanığın müracaat etmemesi nedeniyle sanık hakkında kyok kararı verilmesi üzerine dosya yeni esas alarak genel hükümlere göre yargılama devamla sanığın mahkumiyetine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca temyiz isteminin reddine kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

Sanığın temyiz istemi; trafik güvenliğini tehlikeye sokmadığına, beraatine karar verilmesi gerektiğine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

Olay günü sanığın sevk ve idaresindeki araçla seyir halindeyken trafik ekiplerince durdurulduğu, alkolmetre ile yapılan ölçümde 103 promil alkollü olduğu tespit edilen olayda;

İlk Derece Mahkemesince, suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle sanığın beraatine karar verilmiş, an mahkûmiyet kararı verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince ayrıntıları hukuki süreç bölümde açıklandığı üzere ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak sanığın atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmiştir. IV. GEREKÇE ve KARAR

Gerekçeli karar başlığında incelen karar bölümünde Yargıtay 12.Ceza Dairesinin, 26.12.2022 tarihli ve 2021/ 6470 Esas, 2022/10648 sayılı ilamı yerine ''02/10/2023 tarih, 2021/9898 Esas ve 2023/3564'' Karar sayılı İlamı yazılması, dairemiz kararı bölümünde tazminat davasına ilişkin kısmen kabul yazılması hukuka aykırı bulunmuş ise hükme etki edecek nitelikte olmadığı tespit edilen hukuka aykırılığa işaret edilmekle yetinilmiş, eleştiri konusu yapılan bu hususun mahallinde düzeltilmesinin olanaklı olduğu kabul edilmiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca İstanbul 39. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.04.2024 tarihinde karar verildi.