6. Ceza Dairesi

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11/11/2009 tarihli kenar yazısı ile Daireye gönderilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: 765 sayılı TCY’nin 493/1, 5237 sayılı TCY’nin ise 142/1-2. maddelerinde öngörülen cezaların alt sınırı, 17.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Yasanın 21. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nun 150/3. maddesi ile Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.12.2006 gün ve 2006/8-317-319 sayılı kararı karşısında tebliğnamedeki bozma düşüncesi benimsenmemiş, sanıklar yararına olan Yasanın belirlenmesi bakımından 765 sayılı Türk Ceza Yasasına göre kurulacak hüküm tüm sonuçlarıyla birlikte gerekçede gösterilmemiş ise de, 5237 sayılı TCY’nin 7/2 ve 5252 sayılı TCK’nin Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Yasanın 9/3. maddeleriyle Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulunun 23.2.1938 günlü 1937/23-1938/9 sayılı,Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 25.5.1999 günlü 133/142 sayılı kararları ışığında ; somut olayla ilgili 765 sayılı TCY’nın 493/1-son ve 522/1(pek aşırı) maddeleriyle, Mahkemece uygulanan 5237 sayılı TCY’nin 142/1-e ve 143/1. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucunda Mahkemece 5237 sayılı Yasa uyarınca kurulan hükmün sanıklar yararına bulunduğu anlaşıldığından, hırsızlık suçundan özgürlüğü bağlayıcı ceza ile hükümlülüğüne karar verilen sanıkların 5237 sayılı TCY’nin 53/1. maddesinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. ve 3. fıkralarında gösterilen sürelerde yoksun bırakılmasına karar verilmemiş ise de, hükümlülüğünün yasal sonucu olarak infaz aşamasında dikkate alınması olanaklı kabul edildiğinden, yakınanın evinin önüne parkederek kapılarını kilitlediği otomobili çalan sanıkların eyleminin 5237 sayılı TCY’nin 142/1-b maddesine uyan suçu oluşturmasına karşın aynı maddenin “e” bendiyle uygulama yapılması sonuca etkisi bulunmadığından, 5252 sayılı TCY’nın Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Yasanın 9/3. maddesi uyarınca sanıklar yararına olan Yasanın somut olaya önceki ve sonraki yasaların bir bütün halinde uygulanması suretiyle belirleneceğinin anlaşılması karşısında, suça konu otomobili kapılarına ve kontak bölümüne zarar vererek çalan sanıkların eyleminin 5237 sayılı TCY’nın 142/1-b, maddesine uyan hırsızlık ve 151/1. maddesine uyan mala zarar verme suçlarını oluşturduğunun gözetilmemesi, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine,toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimin takdirine göre sanıklar ... ve ...’un temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle haklarındaki eleştiriler dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA, 10.2.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.