15. Ceza Dairesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5252 sayılı Kanunun 9. maddesi uyarınca, eylemin tartışmasız olarak suç olmaktan çıkarılması, ceza sorumluluğunun kaldırılması veya belirlenen cezanın değerlendirme-takdir gerektirmemesi hallerinde dosya üzerinde, mahkemece bir değerlendirme yapılarak suçun unsurlarının tayini, takdir hakkı kullanılarak cezanın belirlenmesi veya kişiselleştirilmesinin gerektiği durumlarda ise hükümlüye var ise davaya katılan – şikayetçiye de haber verilerek “duruşma açılıp” sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinden; usulüne uygun şekilde “duruşma açılıp”, 765 sayılı TCK’nın 510, 522, 40 maddeleri uyarınca cezalandırılmasına dair hükümlü hakkında verilen 13/10/1998 tarihli karar ile 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın 155/2. maddesinde tanımlanan suça ilişkin olarak temel cezanın tayin ve takdiri ile bireyselleştirilmesine dair sair tüm hükümler somut olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların “denetime imkan verecek biçimde” gösterilip birbiriyle karşılaştırılması suretiyle “lehe kanun” belirlenip varılacak netiyece göre infaza esas alınacak şekilde usul ve yasaya uygun “yeni bir hüküm” kurulması yerine, duruşma açılmasına gerek görülmeksizin “takdir hakkı” da kullanıldığı halde, Yargıtay C.G.K.’nın 07/02/2006 tarih ve 11/12 sayılı kararı nazara alınmaksızın karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.