1. Ceza Dairesi

Hükümlü hakkında yargılamanın yenilenmesi üzerine verilen hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 02.06.2022 tarihli ve 2019/219 Esas, 2022/400 Karar sayılı kararı gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle; Katılanların duruşmalı inceleme isteme yetkisi olmadığından, katılan ... vekilinin, duruşmalı inceleme isteminin 1412 sayılı Kanun'un 318. maddesi uyarınca reddine karar verilmiş, gereği düşünülmüştür;

1.İstanbul 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.01.2014 tarihli ve 2013/192 Esas, 2014/1 Karar sayılı Kararı ile hükümlü ... hakkında;

a)Maktul ...'a karşı nitelikli kasten öldürme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun'un) 82/1-a, 62, 53. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

b)Maktul ...'e karşı olası kastla öldürme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 81/1, 21/1, 62, 53. maddeleri uyarınca 16 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

2.İstanbul 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.01.2014 tarihli ve 2013/192 Esas, 2014/1 Karar sayılı kararının katılanlar vekili ve sanık müdafiinin temyizi üzerine Yargıtay 1.Ceza Dairesinin 16.12.2015 tarihli ve 2015/1635 Esas, 2015/6223 Karar sayılı kararı ile; hükümlü ...'nin maktul ...'a yönelik eyleminin haksız tahrik altında tasarlayarak kasten öldürme suçunu oluşturduğu, maktul ...'e yönelik eyleminin doğrudan kast altında kasten öldürme suçunu oluşturduğu gerekçeleri ile bozulmasına karar verilmiştir.

3.İstanbul 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.03.2016 tarihli ve 2016/41 Esas, 2016/112 Karar sayılı kararı ile hükümlü ... hakkında;

a)Maktul ...'a karşı nitelikli kasten öldürme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 82/1-a, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 18 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

b)Maktul ...'e karşı kasten öldürme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 81/1, 62, 53. maddeleri uyarınca 25 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

4.İstanbul 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.03.2016 tarihli ve 2016/41 Esas, 2016/112 Karar sayılı kararının katılanlar vekili, sanık müdafiinin temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 11.10.2017 tarihli ve 2016/4229 Esas, 2017/3165 Karar sayılı kararı ile hükümlerin onanmasına karar verilmekle anılan hükümler 11.10.2017 tarihinde kesinleşmiştir.

5.Hükümlü müdafiinin yargılamanın yenilenmesi talebi üzerine İstanbul 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.12.2021 tarihli ve 2016/41 Esas, 2016/112 Karar sayılı ek kararı ile yargılamanın yenilenmesi talebinin kabulü ile infazın durdurulmasına karar verilmiştir.

6.İstanbul 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.05.2022 tarihli ve 2022/13 Esas, 2022/286 Karar sayılı karar ile; hükümlü hakkında maktul ...'a karşı nitelikli kasten öldürme, maktul ...'e karşı kasten öldürme suçlarından sanık hakkında verilen önceki kararın iptaline, sanığın 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca ayrı ayrı beraatine, karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanlar Senem, ..., ... vekilleri ve Cumhuriyet savcısının temyiz istemleri özetle; yargılamanın yenilenmesi talebinin reddi ile önceki hükmün onaylanmasına karar verilmesi gerekirken; yargılanmanın yenilenmesinin kabul edilerek beraat kararı verilmesinin usul, yasa ve hukuka aykırı olduğuna, ilişkindir. III. GEREKÇE

Yeni delil, yeni olayın kararın kesinleşmesinden sonra ortaya çıkması gerektiği, kabul edilen delillerin kesinleşen mahkûmiyet kararının gerekçesinde gösterilen delillerin gerçekliğini ortadan kaldırması, önceki delillerden daha inandırıcı olması, denetime olanak sağlayan nitelikte olması gerektiği, daha önce dinlenen tanıkların önceki beyanlarından farklı, olay üzerinden uzun süre geçmesine rağmen ayrıntılı ifade vermelerinin içeriği itibariyle sanığı suçtan kurtarmaya yönelik olduğu, somut verilere dayanmadığı, mahkeme kararının gerekçesinin önceki delillerin ve gerekçenin yerinde olmadığını somut delillerle göstermesi gerekirken sanığın ...'u nitelikli kasten öldürme ve Temel'i kasten öldürme suçundan sanığın savunmalarının aksine kendisinin isnat edilen suçları işlediğine dair her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı bir delil bulunmadığı gerekçesiyle soyut gerekçe ile beraatine karar verilmesi yasaya aykırı bulunduğundan 5271 sayılı Kanun'un 311. maddesi kapsamında yargılamanın yenilenmesi sebebi olmayacağı düşünülmeden sanık hakkında yazılı şekilde beraat kararı verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.05.2022 tarihli ve 2022/13 Esas, 2022/286 Karar sayılı kararına yönelik katılan ... vekili, katılanlar ... ve ... vekili, Cumhuriyet savcısının temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.12.2024 tarihinde karar verildi.