21. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

Mahkememizde görülmekte olan Şirketin İhyası davasının yapılan açık yargılaması sonunda,

Davacı dava dilekçesinde özetle; .... İş Mahkemesi ... esas sayılı dosyası 1987 yılında çalıştığı ... İnşaat Ticaret A.Ş. Aleyhine sigorta tespit davası açtığını, mahkemenin davayı red ettiğini, dosyayı istinafa gönderdiğini ve istinaf mahkemesi lehine karar verdiğini, dosyanın yeni esas aldığını, tasfiye halinde olan ... A.Ş. Adına şirketin ihyası davası açması için 2 aylık kesin süre verildiğini, bu süre zarfında dava açma zorunluluğu hasıl olduğunu, bu nedenlerle terkin olunan ... İnşaat Ticaret A.Ş. ' nin ihyasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... Sicil Müdürlüğü cevap dilekçesinde özetle; Kanuna göre işlem yapıldığını, sorumlunun tasfiye memuru olduğunu, ticaret sicili müdürlüğünün sorumluluğunun bulunmadığını beyanla, davanın reddine, müvekkili aleyhinde yargılama giderine hükmedilmemesini talep etmiştir.

Davaya konu şirketin ticaret sicil kaydı web sitesinden alınıp incelenmiştir. .... İş Mahkemesinin ... esas sayılı dosyasının tüm suretlerinin istenmiş, bozma sonrası ... Esas numarasını aldığı görülmüştür. Tasfiye Memuru ...'a temsilci sıfatıyla dava dilekçesi ve tensip zaptının tebliğ edilmiş ancak bir cevap vermemiştir. İstanbul Ticaret Sicil Müdürlüğünün ...-0 oda sicil numarasında kayıtlı, ...'nin 07/06/2021 tarihinde tasfiye sonucu terkin edildiği, davacının .... İş Mahkemesinin ... esas sayılı dava dosyasının derdest ve şirketin taraf olduğu anlaşılmıştır.

Dava, tasfiye sonucu terkin edilen şirketin, tarafı bulunduğu dava dosyası nedeniyle taraf teşkili sağlanması ve ek tasfiye amacıyla ihyası istemine ilişkindir.

Mahkememizce, davanın basit yargılamaya tabi olması nedeniyle HMK'nın 320/1. Maddesi uyarınca dosya üzerinden karar verilmesi mümkün görüldüğünden, duruşma açılmaksızın karar verilmiştir. .... İş Mahkemesi ... esas dosyasının derdest ve şirketin taraf olduğu, bu durumda davayı açmakta davacının hukuki yararı olduğu, bu kapsamda davanın kabulüne, davalılar davanın açılmasına sebebiyet vermediği ve bir kusurları tespit edilemediğinden yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına karar vermek gerektiği anlaşılmış ve aşağıdaki gibi hüküm kurulmuştur.