2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından; nafakanın ve tazminatların miktarı, nafaka arttırım talebi konusunda karar verilmemesi yönünden, davalı-karşı davacı erkek tarafından ise; her iki boşanma davası ve fer'ileri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle mahkemece Türk Medeni Kanununun 166/1 maddesine göre boşanma kararı verilmesine rağmen, hükümde Türk Medeni Kanununun 166/3 maddesi yazılmış olmasının mahallinde düzeltilebilecek maddi hata olduğunun ve davacı-karşı davalı kadının nafakaların gelecek yıllarda arttırılmasına ilişkin talebini ilk defa tahkikat aşamasında talep ettiği, karşı tarafın açık muvafakati ve ıslah işleminin de bulunmadığı bu itibarla süresi içerisinde talep edilmediği mahkemece bu yönde hüküm kurulmamasında bir isabetsizlik bulunmadığının anlaşılmasına göre, davalı-karşı davacı erkeğin tüm, davalı-karşı davacı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2.Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı-karşı davalı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.