2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek tarafından her iki dava yönünden; davalı-davacı kadın tarafından ise tazminatlar ile iştirak nafakasının miktarı, yoksulluk nafakası ve kendi davasında lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı-davalı erkeğin tüm; davalı-davacı kadının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2.Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı-davacı kadın yararına takdir edilen maddi tazminat azdır. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükümleri dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi(TMKm.174/1) tazminat takdiri gerekir. Bu yön gözetilmeden hüküm tesisi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

3.Bölge adliye mahkemesince ilk derece mahkemesi kararının kadının davasının reddine yönelik hükmü kaldırılarak kadının davasının kabulüne karar verildiği halde, işbu davada kendini vekil ile temsil ettiren davalı-davacı kadın lehine Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu vekalet ücreti takdir ve tayin edilmemesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.