2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm her iki boşanma davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Toplanan delillerden davalı-davacı kadının mahkemece sabit kabul edilip, kocanın davasının kabulüne gerekçe yapılan olaylar karşısında; davacı-davalı kocanın da eşine yönelik şiddet içeren davranışlar içerisinde bulunduğu ve kasten yaralama suçundan mahkum olduğu anlaşılmaktadır. Kocanın eşine fiziksel şiddete başvurmasına, kadının kocasına ağır sözlerle hakaret etmesinin yol açtığı ve bu nedenle kocaya kusur yüklenemeyeceğine ilişkin mahkemenin gerekçesinde bir isabet bulunmamaktadır. Eşlerin birbirlerine karşı fiziksel şiddete başvurması her ne sebeple olursa olsun kabul edilebilir bir davranış değildir. Belirlenen bu durum karşısında, davalı-davacı kadın da boşanma davası açmakta haklıdır. Bu nedenle davalı-davacı kadının açtığı evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedenine (TMK md. 166/1-2) dayalı karşı davanın da kabulüyle boşanmaya karar vermek gerekirken reddine karar verilmesi doğru bulunmamıştır.