11. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davada Mersin 2. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 27.12.2018 tarih ve 2016/420 E. - 2018/920 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Adana Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi'nce verilen 22.10.2020 tarih ve 2019/599 E. - 2020/884 K. sayılı kararın davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine verilen temyiz başvurusunun reddine dair 05.03.2021 tarihli ek kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü: Dava, 13.309,50 Euro maddi tazminat, 5.000.- Euro manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın 13.309,50 Euro maddi tazminat yönünden kabulüne, 5.000.- Euro’luk manevi tazminat istemi yönünden ise reddine karar verilmiş, karara karşı davalı vekilinin istinaf başvurusu Bölge Adliye Mahkemesi tarafından esastan reddedilmiş olup, işbu karara karşı davalı vekilinin temyiz istemi istinaf mahkemesi tarafından 05/03/2021 tarihli ek karar ile hükmedilen maddi tazminat miktarının karar tarihi itibariyle 6100 sayılı HMK'nın 362/1-a. bendi uyarınca kesin olduğu gerekçesiyle reddedilmiştir.

Davalı vekili, istinaf mahkemesinin ek kararını temyiz etmiştir. Dosyadaki yazılara, ek kararın dayandığı gerektirici sebeblere temyiz olunan miktarın 6100 sayılı HMK 362/1 – a maddesinde öngörülen kesinlik sınırları içerisinde bulunmasına göre ek karara yönelik temyiz isteminin reddi ile ek kararın onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.