2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı tarafından; kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, tazminat taleplerinin reddi ve kadına verilen tazminatlar ve yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Mahkemece, boşanmaya sebep olan olaylarda kocanın daha ağır, kadının az kusurlu olduğu belirtilerek her iki tarafın davası kabul edilip boşanmalarına karar verilmiş ise de; yapılan yargılama ve toplanan delillerden, davacı-davalı kadının birlikte yaşamaktan kaçındığı, davalı kocanın da eşiyle ilgilenmeyip kendi ailesi ile birlikte vakit geçirmeye zorladığı, böylelikle tarafların evlilik birliğinden kaynaklanan görevlerini yerine getirmediği anlaşılmaktadır. Tarafların gerçekleşen kusurları dikkate alındığında, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında ve boşanmaya neden olan olaylarda eşit kusurlu olduklarının kabulü gerekmektedir. Eşit kusur halinde de boşanmaya karar verilmesi gerektiğine göre davacı-davalı (kadın)'ın davasının kabulünde bir isabetsizlik olmadığından davalı-davacı (koca)'nın bu yöne ilişkin temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2.Boşanma davalarında eşit kusur halinde taraflar lehine tazminat verilemez (TMK.md.174/1-2). Hal böyle olunca, davalı-davacı kocanın daha ağır kusurlu kabul edilmesi ve bu hatalı kusur belirlemesine göre davacı-davalı kadın yararına maddi ve manevi tazminat verilmesi yanlış olmuştur.