|
TÜRKİYE
– SİNGAPUR SERBEST TİCARET ANLAŞMASI
ÇERÇEVESİNDEKİ
TİCARETTE EŞYANIN TERCİHLİ
MENŞEİNİN
TESPİTİ HAKKINDA YÖNETMELİK
BİRİNCİ
BÖLÜM
Amaç,
Kapsam, Dayanak ve Tanımlar
Amaç
MADDE 1 – (1)
Bu Yönetmeliğin amacı; Türkiye Cumhuriyeti ile Singapur arasında 14/11/2015
tarihinde imzalanan, 14/2/2017 tarihli ve 6775 sayılı Kanunla onaylanması
uygun bulunan ve 3/7/2017 tarihli ve 2017/10555 sayılı Bakanlar Kurulu
Kararı ile yürürlüğe konulan Serbest Ticaret Anlaşmasının Protokol 1’inde
yer alan “Menşeli Ürünler Kavramının Tanımı ve İdari İşbirliği Yöntemlerine
İlişkin Protokol”ün uygulanmasına ilişkin usul ve esasları düzenlemektir.
Kapsam
MADDE 2 – (1)
Bu Yönetmelik, Türkiye Cumhuriyeti ile Singapur arasında 14/11/2015
tarihinde imzalanan, 14/2/2017 tarihli ve 6775 sayılı Kanunla onaylanması
uygun bulunan ve 3/7/2017 tarihli ve 2017/10555 sayılı Bakanlar Kurulu
Kararı ile yürürlüğe konulan Serbest Ticaret Anlaşmasının Protokol 1’indeki
“Menşeli Ürünler Kavramının Tanımı ve İdari İşbirliği Yöntemlerine İlişkin
Protokol”ün uygulanmasına ilişkin usul ve esasları kapsar.
Dayanak
MADDE 3 – (1)
Bu Yönetmelik, 3/6/2011 tarihli ve 640 sayılı Gümrük ve Ticaret
Bakanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin 2
nci maddesi ile 1 inci maddede belirtilen Protokole dayanılarak
hazırlanmıştır.
Tanımlar
MADDE 4 – (1)
Bu Yönetmelikte yer alan;
a) Anlaşma:
Türkiye Cumhuriyeti ile Singapur arasında mevcut, 2 nci maddede belirtilen
Serbest Ticaret Anlaşmasını,
b) ASEAN: Brunei,
Endonezya, Filipinler, Kamboçya, Laos, Malezya, Myanmar, Singapur, Tayland
ve Vietnam’ın üyesi olduğu Güneydoğu Asya Uluslar Birliğini,
c) Aynı ve ikame
edilebilir girdiler: Aynı teknik ve fiziksel özelliklere sahip, aynı türde
ve ticari kalitede olan, nihai ürün içine dâhil edildiğinde birbirinden
ayırt edilemeyen girdileri,
ç) Bakanlık:
Gümrük ve Ticaret Bakanlığını,
d) Eşya: Girdileri
ve ürünleri,
e) Fabrika çıkış
fiyatı: Ürün için nihai işçilik veya işlemin gerçekleştirilmesini üstlenen
imalatçıya fabrika çıkışı itibariyle ödenen, kullanılan bütün girdi
fiyatlarının ve üretim kapsamındaki bütün maliyetlerin dâhil edilmiş
olduğu, elde edilmiş ürünün ihracında geri ödenen veya ödenebilecek yurtiçi
vergilerin çıkartılmasıyla bulunan fiyatı, (Gerçekte ödenen fiyatın Türkiye
veya Singapur’da imal edilen ürünün üretimine ilişkin tüm maliyetleri
yansıtmadığı hallerde, tüm bu maliyetlerin toplamından, elde edilen ürün
ihraç edildiğinde geri ödenen veya ödenebilecek yurtiçi vergilerin
çıkartılmasıyla elde edilen fiyatı,)
f) Fasıllar,
pozisyonlar ve alt pozisyonlar: Bu Yönetmelikte “Armonize Sistem” olarak
geçen, Armonize Mal Tanımı ve Kodlama Sistemini oluşturan nomanklatürde
kullanılan fasıllar, pozisyonlar ve alt pozisyonları,
g) Girdi: Eşyanın
üretiminde kullanılan herhangi bir bileşen, hammade, parça, aksam ve
benzerini,
ğ) Girdilerin
kıymeti: Kullanılan menşeli olmayan girdilerin ithalatı esnasındaki gümrük
kıymeti veya bunun bilinmemesi ve tespit edilememesi halinde, Türkiye’de veya
Singapur’da menşeli olmayan girdiler için ödendiği tespit edilebilen ilk
fiyatı,
h) Gümrük kıymeti:
Gümrük Tarifeleri ve Ticaret Genel Anlaşması’nın VII nci maddesinin
uygulanmasına ilişkin olarak 1994’te yapılan Anlaşma’ya (Gümrük Kıymeti
Hakkında Dünya Ticaret Anlaşması) göre tespit edilen kıymeti,
ı) İmalat: Montaj
dâhil olmak üzere her türlü işçilik veya işleme tabi tutmayı,
i) Menşeli eşya
veya menşeli girdi: Bu Yönetmelik altında menşeli olarak nitelendirilen bir
eşya veya girdiyi,
j) Menşeli olmayan
eşya veya menşeli olmayan girdi: Bu Yönetmelik altında menşeli olarak
nitelendirilmeyen bir eşya veya girdiyi,
k) Menşe ispat
belgesi: Menşe beyanını,
l) Sevkiyat: Ya
bir ihracatçıdan bir alıcıya aynı anda gönderilen ya da ihracatçıdan alıcıya
sevkinde tek bir sevk evrakı kapsamında yer alan veya böyle bir evrakın
olmaması halinde tek bir fatura kapsamına giren ürünleri,
m) Ürün: Bilahare
başka bir imalat işleminde girdi olarak kullanılması söz konusu olsa bile
imal edilmiş ürünü,
n) Yetkili
makamlar: Türkiye’de Gümrük ve Ticaret Bakanlığını ve Singapur’da Maliye
Bakanlığını,
ifade eder.
(2) Birinci
fıkranın (e) bendi kapsamında, gerçekleştirilen nihai işlem ve işçiliğin
bir alt yükleniciye devredildiği durumlarda, asıl işi devreden kişi de
imalatçı olarak kabul edilebilir.
İKİNCİ
BÖLÜM
Menşeli
Ürün Kavramının Tanımı ve Koşulları
Menşeli ürünler
MADDE 5 – (1)
Bu Yönetmeliğin uygulanmasında;
a) 7 nci maddede
belirtildiği şekilde, tamamen o Taraf ülkede elde edilen ürünler ve
b) 8 inci maddede
belirtildiği şekilde, o Taraf ülkede yeterli işçilik veya işleme tabi
tutulmuş olmaları kaydıyla, tamamen söz konusu Taraf ülkede elde edilmemiş
girdiler ihtiva ederek o Taraf ülkede üretilen ürünler
Taraf ülkelerden
biri menşeli kabul edilirler.
Menşe kümülasyonu
MADDE 6 – (1)
5 inci madde hükümlerine halel getirmeksizin, Taraflardan biri menşeli
girdiler, diğer Taraf ülkede bir ürüne dâhil edildiğinde, diğer Taraf ülke
menşeli girdiler olarak kabul edilir. 9 uncu maddede belirtilen işlemlerin
ötesinde bir işçilik veya işlemden geçmiş olmaları şartıyla, söz konusu
girdilerin yeterli işçilik veya işlemden geçmiş olmaları gerekmez.
(2) Birinci
fıkraya rağmen, Armonize Sistemin 25 ila 97 nci Fasıllarında yer alan
Avrupa Birliği menşeli girdiler, Türkiye’de veya Singapur'da daha ileri
düzeyde bir işleme tabi tutuldukları veya bu ülkelerde bir ürün içine dâhil
edildikleri takdirde, Türkiye veya Singapur menşeli girdiler olarak kabul
edilir.
(3) İkinci fıkrada
atıfta bulunulan ürünlerin menşe statüsü kazanabilmesi için:
a) Söz konusu
girdilerin Türkiye’de veya Singapur’da tabi tutulduğu işçilik veya işlemin,
9 uncu maddede atıfta bulunulan işlemlerin ötesine geçmesi,
b) Söz konusu
girdiler Türkiye’ye veya Singapur'a doğrudan ihraç edilmiş olsalar idi
geçerli olacak menşe kuralları uygulandığında, girdilerin yine Avrupa
Birliği menşei kazanacak olması ve
c) Türkiye,
Singapur ve Avrupa Birliği arasında, bu kümülasyon mekanizması ile söz
konusu ürünlerin menşeinin belgelendirilmesi ve kontrolüne ilişkin
maddelerin tam olarak uygulanmasını sağlayan yeterli idari işbirliği
süreçlerine imkan veren düzenlemelerin mevcut olması
koşullarıyla,
girdilerin yeterli işçilik veya işlemden geçmiş olmaları gerekmez.
(4) İkinci ve
üçüncü fıkralarda tesis edilen kümülasyon Türkiye, Singapur ve Avrupa
Birliği arasında ayrı tercihli ticaret anlaşmalarının yürürlükte olması
koşuluyla uygulanır.
(5) Armonize
Sistemin 25 ila 97 nci Fasıllarında yer alan ve Türkiye ile arasında bir
tercihli ticaret anlaşması olan ASEAN’a üye bir ülke menşeli girdiler,
Türkiye’de veya Singapur'da bir ürün içine dâhil edildikleri takdirde,
Türkiye veya Singapur menşeli girdiler olarak kabul edilir.
(6) Beşinci
fıkrada atıfta bulunulan ürünlerin menşe statüsü kazanabilmesi için:
a) Söz konusu
girdilerin Türkiye’de veya Singapur'da tabi tutulduğu işçilik veya işlemin,
9 uncu maddede atıfta bulunulan işlemlerin ötesine geçmesi,
b) Söz konusu
girdilerin menşeinin, Türkiye'nin söz konusu ASEAN’a üye ülkeye uyguladığı
tercihli anlaşma çerçevesindeki menşe kurallarına göre belirlenmesi,
c) Taraflardan
birine daha ileri bir işçilik veya işleme tâbi tutulmak amacıyla ihraç
edilen ASEAN’a üye ülke menşeli girdilerin menşeinin tevsikinin, söz konusu
girdiler doğrudan Türkiye'ye ihraç edilse idi kullanılacak menşe ispat
belgesi ile sağlanması
gerekir.
(7) Beş ile
altıncı fıkrada yer alan kümülasyon hükümleri, girdisi kullanılan ASEAN’a
üye ülkelerin Anlaşmaya uyum sağladığına veya sağlayacağına ve Anlaşma
hükümlerinin doğru bir şekilde uygulanmasını sağlamak için hem Türkiye hem
de kendi aralarında gerekli idari işbirliğini temin edeceklerine dair bu
fıkrada belirtilen yükümlülükleri Türkiye'ye bildirmeleri halinde
uygulanır.
(8) Altıncı
fıkranın (c) bendinde belirtilen menşe ispat belgesi üzerinde aşağıda yer
alan ibare yer almalıdır:
“Application of
Article 3 of Protocol 1 of the Turkey/Singapore FTA”.
(9) Bu
Yönetmeliğin EK C’sinde yer alan girdiler, eşyanın ithalatı esnasında,
a) Girdiler için
bir Taraf ülkede uygulanan tercihli tarife, kümülasyona dahil olan tüm
ülkelerde aynı değilse; ve
b) Söz konusu
girdilerin kümülasyon yoluyla, doğrudan bir Taraf ülkeye ihraç edilmesi
halinde yararlanacağı tercihli tarifeden daha elverişli bir tarifeden
yararlanıyorsa,
beş ila sekizinci
fıkralarda yer alan kümülasyondan yararlanamaz.
(10) ASEAN’a üye
ülke menşeli girdiler, bu Yönetmeliğin EK D’sinde listelenen ürünlerden
birine dahil edildiğinde veya ileri bir işleme tâbi tutulduğunda, 9 uncu
maddede belirtilen işlemlerin ötesinde bir işçilik ve işlemden geçmiş
olmaları şartıyla Taraf ülke menşeli girdiler olarak kabul edilir.
(11) Onuncu fıkra
kapsamında, girdilerin menşei, 31/12/2014 tarihli ve 29222
dördüncü mükerrer sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan 2014/7064 sayılı
Bakanlar Kurulu Kararı Eki “Genelleştirilmiş Tercihler Sistemi Kapsamında
Tercihli Rejimden Yararlanacak Eşyanın Menşeinin Tespitine İlişkin Karar”
kapsamında belirlenir.
(12) Onuncu fıkra
kapsamında, ileri bir işçilik veya işleme tabi tutulmak için ASEAN’a üye
ülkeden bir Tarafa ihraç edilen girdilerin menşei, 31/12/2014 tarihli ve
29222 dördüncü mükerrer sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan 2014/7064 sayılı
Bakanlar Kurulu Kararı Eki “Genelleştirilmiş Tercihler Sistemi Kapsamında
Tercihli Rejimden Yararlanacak Eşyanın Menşeinin Tespitine İlişkin Karar”
kapsamındaki bir menşe ispat belgesi ile tespit edilir.
(13) On ila on
ikinci fıkrada yer alan kümülasyon hükümleri, girdisi kullanılan ASEAN’a
üye ülkelerin bu Yönetmelik ile uyum sağladığına veya sağlayacağına ve bu
Yönetmelik hükümlerinin doğru bir şekilde uygulanmasını sağlamak için hem
Türkiye hem de kendi aralarında gerekli idari işbirliğini temin
edeceklerine dair bu fıkrada belirtilen yükümlülükleri Türkiye’ye
bildirmeleri halinde uygulanır.
(14) Onuncu
fıkranın uygulanması için sunulan menşe ispat belgesi üzerinde aşağıda yer
alan ibare yer almalıdır:
“Application of
Article 3 of Protocol 1 of the Turkey/Singapore FTA”.
(15) Beş ila
dokuzuncu fıkra hükümlerinin karşılandığı hallerde on ila on dördüncü fıkra
hükümleri uygulanmaz.
(16) Yedi ve on
üçüncü fıkra hükümlerinin hangi tarih itibariyle uygulanacağı Bakanlık
tarafından Resmî Gazete’de yayımlanarak duyurulur.
Tamamen elde
edilmiş ürünler
MADDE 7 – (1)
Aşağıdakilerin tamamen Taraflardan birinde elde edilmiş oldukları kabul edilir:
a) Taraflardan
birinin topraklarından veya deniz yataklarından çıkartılan mineral ürünler,
b) Taraf ülkede
yetiştirilen veya hasat edilen bitkisel ürünler,
c) Taraf ülkede
doğmuş ve yetiştirilmiş canlı hayvanlar,
ç) Taraf ülkede
yetiştirilmiş canlı hayvanlardan elde edilen ürünler,
d) Taraf ülkede
doğmuş ve yetiştirilmiş kesilen hayvanlardan elde edilen ürünler,
e) Taraf ülkede
avlanan veya balıkçılık ile elde edilen ürünler,
f) Balıkların,
kabukluların ve yumuşakçaların Taraf ülkede doğduğu ve yetiştirildiği su
kültürü ürünleri,
g) Taraflardan
birinin karasuları dışında kendi gemileriyle denizden elde edilen
balıkçılık ürünleri ve diğer ürünler,
ğ) Münhasıran (g)
bendinde belirtilen ürünlerden kendi fabrika gemilerinin bordasında
üretilen ürünler,
h) Yalnızca
hammaddelerin geri kazanımına elverişli olan Taraf ülkede toplanmış
kullanılmış mallar,
ı) Taraf ülkede
yapılan işleme veya imalat işlemleri sonucu elde edilen atık ve hurdalar,
i) Taraflardan
birinin karasuları dışındaki deniz toprağı veya deniz toprağı altı ile
ilgili münhasır işletme haklarına sahip olması kaydıyla, Taraflardan
birinin deniz toprağı veya deniz toprağı altından çıkarılan ürünler,
j) Taraflardan
birinde münhasıran (a) ila (i) bentleri arasında atıfta bulunulan
ürünlerden imal edilmiş ürünler.
(2) Birinci
fıkranın (g) ve (ğ) bentlerinde geçen "kendi gemileri" ve
"kendi fabrika gemileri" terimleri sadece;
a) Türkiye’de veya
Singapur’da kayıtlı olan,
b) Türkiye’nin
veya Singapur’un bayrağı altında seyreden,
c) En az yüzde
50'si Türkiye veya Singapur vatandaşlarına ait olan, veya yönetim ve iş
merkezleri Türkiye’de veya Singapur’da olan ve en az yüzde 50'sine Türkiye
veya Singapur’un, bunların kamu kurumlarının veya vatandaşlarının sahip
olduğu şirketlere ait olan,
gemiler ve fabrika
gemileri için kullanılır.
Yeterli işçilik
veya işlem görmüş ürünler
MADDE 8 – (1)
5 inci maddenin birinci fıkrasının (b) bendine göre, tamamen elde edilmemiş
ürünler, EK B veya Ek B(a)’da yer alan listede belirtilen şartlar yerine
getirildiği takdirde yeterli derecede işçilik veya işlem görmüş olarak
kabul edilirler.
(2) Anlaşma
tarafından kapsanan tüm ürünler için listede belirtilen şartlar, imalatta
kullanılan menşeli olmayan girdiler üzerinde yapılması gerekli işçilik ve
işlemleri gösterir ve sadece bu girdilerle ilgili olarak uygulanır. Bu
nedenle, EK B veya Ek B(a)’da yer alan listedeki şartları yerine getirerek
menşe statüsü kazanmış bir ürün başka bir ürünün imalatında kullanılırsa,
onun bileşiminde yer aldığı ürüne tatbiki mümkün şartlar, kendisine uygulanmaz
ve bunların imalatında kullanılmış olabilecek menşeli olmayan girdiler
dikkate alınmaz.
(3) Birinci
fıkraya istisna ve dördüncü ile beşinci fıkraya tabi olarak, EK B veya EK
B(a)'da yer alan listede belirtilen şartlar uyarınca belli bir ürünün imalatında
kullanılmaması gereken menşeli olmayan girdiler, ancak toplam kıymetlerinin
veya ölçülen net ağırlıklarının;
a) Fasıl 16’da
sınıflandırılan işlenmiş balıkçılık ürünleri hariç olmak üzere, Armonize
Sistemin Fasıl 2’si ile Fasıl 4 ila 24’ünde sınıflandırılan ürünler için, o
ürünün ağırlığının yüzde 10’unu,
b) EK A’nın not 6
ve 7’sinde belirtilen toleransların uygulandığı Armonize Sistemin Fasıl 50
ila 63’ünde sınıflandırılan ürünler hariç olmak üzere diğer ürünler için,
ürünün fabrika çıkış fiyatının yüzde 10’unu,
geçmemesi şartıyla
kullanılabilir.
(4) Üçüncü fıkra,
EK B’de yer alan listede yer verilen kurallarda, menşeli olmayan girdiler
için belirlenmiş olan azami yüzdelerin aşılmasına imkan tanımaz.
(5) Üçüncü ve
dördüncü fıkra, 7 nci madde anlamında Taraf ülkelerden birinde tamamen elde
edilmiş ürünlere uygulanmaz. Buna karşın, bu fıkralarda sağlanan tolerans,
9 uncu madde ve 10 uncu maddenin ikinci fıkrasına halel gelmeksizin, ancak
EK B’de yer alan listede bir ürün için kullanılan girdilerin tamamen elde
edilmiş olmasını gerektiren bir kural olması halinde, o ürünün imalatında
kullanılan girdilerin tamamına uygulanır.
Yetersiz
işçilik veya işlem
MADDE 9 – (1)
İkinci fıkraya halel gelmeksizin, 8 inci maddede belirtilen koşullar yerine
getirilmiş olsun veya olmasın, aşağıdaki işlemler menşe statüsü vermek için
yetersiz işçilik veya işlem olarak kabul edilir:
a) Nakliyat ve
depolama süresince ürünlerin iyi şartlarda muhafazasını sağlamaya yönelik
koruyucu işlemler,
b) Ambalaj ayırma
ve paketleri birleştirme,
c) Yıkama,
temizleme, toz, oksit, yağ, boya veya diğer tabakalardan arındırma,
ç) Tekstil
ürünlerinin ve bunların imalatında kullanılan maddelerin ütülenmesi veya
preslenmesi,
d) Basit boyama ve
cilalama işlemleri,
e) Pirincin
kabuklarını soyma ve kısmen veya tamamen öğütme; tahıl ve pirincin
cilalanması ve perdahlanması,
f) Şeker
renklendirme veya şeker tatlandırma veya şeker topaklarını biçimlendirme
işlemleri; kristal şekerin kısmen veya tamamen öğütülmesi,
g) Meyvelerin,
kuruyemişlerin ve sebzelerin kabuklarını soyma, zarlarını ayıklama,
çekirdeklerini çıkarma,
ğ) Keskinleştirme,
basit bileme veya basit kesme,
h) Eleme,
kalburdan geçirme, ayırma, tasnifleme, kalibrasyon, eşleştirme (mallardan
setler oluşturma dâhil),
ı) Basit şişeleme,
tenekeye veya beherlere koyma, torbalama, sandıklama, kutulama, karton veya
tahta üzerine yerleştirme ve tüm diğer basit paketleme işlemleri,
i) Ürün veya
paketler üzerine marka, etiket, logo ve diğer benzeri ayırt edici
işaretleri yapıştırma veya basma işlemleri,
j) Farklı türde
olmalarına bakılmaksızın ürünlerin basit karıştırılma işlemleri; şekerin
herhangi bir girdiyle karıştırılması,
k) Ürünlere
basitçe su ilave edilmesi veya ürünlerin seyreltilmesi veya suyunun
alınması veya denatürasyonu,
l) Tamamlanmış bir
ürün oluşturmak üzere parçaların basit montajı veya ürünlerin parçalarına
ayrılması,
m) (a) ila (l)
bentlerinde belirtilen işlemlerin iki veya daha fazlasının bir arada
yapılması,
n) Hayvan kesimi.
(2) Birinci
fıkranın amacına uygun olarak, yerine getirilmesi için özel vasıflara ya da
özellikle bunun için üretilmiş veya kurulmuş makine, cihaz veya ekipmana
gerek duyulmayan işlemler basit olarak kabul edilir.
(3) Belirli bir
ürüne uygulanan işçilik veya işlemin birinci fıkra hükümleri çerçevesinde
yetersiz kabul edilip edilmeyeceğine karar verilirken, Türkiye’de ya da
Singapur’da gerçekleştirilen işlemlerin tümü birlikte dikkate alınır.
ÜÇÜNCÜ
BÖLÜM
Nitelendirme
Birimi, Aksesuarlar, Yedek Parçalar,
Aksam,
Setler ve Etkisiz Unsurlar
Nitelendirme
birimi
MADDE 10 – (1)
Bu Yönetmelik hükümlerinin uygulanması amacıyla, nitelendirme birimi,
Armonize Sistem kullanarak sınıflandırma yapılırken temel birim olarak
kabul edilen üründür.
(2) Bir sevkiyat,
Armonize Sistemde aynı pozisyon içinde sınıflandırılan, belli sayıda aynı
üründen oluşuyorsa, her bir ürün bu Yönetmelik hükümlerinin uygulanışı
sırasında münferiden değerlendirilir.
(3) Armonize
Sistemin 5 inci Genel Kuralı çerçevesinde ambalaj, sınıflandırma açısından
ürüne dâhil ediliyorsa, menşe tespiti açısından da dâhil edilir.
Aksesuarlar,
yedek parçalar ve aksam
MADDE 11 – (1)
Normal bir ekipmanın parçası olan ve ürünün fiyatına dahil edilen veya
ayrıca faturalandırılmayan aksesuarlar, ekipman parçası ile sevk edilen
yedek parçalar ve aksam, makine, aletler veya araç; söz konusu ekipman,
makine, alet veya araç ile bir olarak kabul edilir.
Setler
MADDE 12 – (1)
Armonize Sistemin 3 sayılı Genel Kuralında tanımlanan setler, ürünlerin tüm
bileşenleri menşeli olduğunda, menşeli olarak kabul edilir. Bir set menşeli
ve menşeli olmayan ürünlerden oluştuğunda, menşeli olmayan ürünlerin
kıymeti, setin fabrika çıkış fiyatının yüzde 15’ini aşmıyorsa, set bir
bütün olarak menşeli olarak kabul edilir.
Etkisiz
unsurlar
MADDE 13 – (1)
Bir ürünün menşeli olup olmadığını belirlemek için, ürünün imalatında
kullanılabilecek olan;
a) Enerji ve
yakıtın,
b) Bakımları için
kullanılan ürünler de dâhil olmak üzere, teçhizat ve ekipmanın,
c) Makineler,
aletler, kalıplar ve şablonlar; ekipmanların ve binaların bakımı için
kullanılan ayrı parçalar ve maddeler; ekipmanların ve binaların işletilmesi
için veya bunların üretiminde kullanılan makine yağları, gres yağları,
birleştirme malzemeleri ve diğer malzemeler; eldivenler, gözlükler,
ayakkabılar, kıyafetler, güvenlik ekipman ve malzemeleri, eşyanın test veya
kontrol edilmesi için kullanılan ekipman, cihaz ve malzemeleri, katalizör
ve çözücünün,
ç) Ürünün nihai
bileşimine girmeyen ve girmesi amaçlanmayan diğer eşyaların
menşeini
belirlemek gerekmez.
Muhasebesel
ayrım
MADDE 14 – (1)
Bir ürün üzerinde gerçekleştirilen işçilik veya işlemlerde aynı ve
birbirleri yerine geçebilen menşeli ve menşeli olmayan girdilerin
kullanılması halinde Bakanlık, uygun gördüğü tüm şartların yerine
getirilmesi kaydıyla, söz konusu girdilerin ayrı stoklarda tutulmaksızın
muhasebesel ayrım yönteminin kullanılarak yönetilmesi için yükümlünün
yazılı talebi üzerine yetki verebilir.
(2) Bu yetki
sadece, Türkiye veya Singapur menşeli olarak kabul edilebilecek ürünlerin
miktarı ile stokların fiziksel olarak ayrı tutulması yöntemi kullanılsaydı
elde edilmiş olacak miktarın her an aynı olacağının, muhasebesel ayrım
yöntemi kullanılarak garanti edilebilmesi halinde verilir.
(3) Yetkinin
verilmesi halinde ortalama alma, son giren ilk çıkar veya ilk giren ilk
çıkar gibi yöntemler uygulanır ve eşyanın imalatının nerede
gerçekleştirildiğine bağlı olarak, geçerli genel muhasebe ilkelerine göre
bu uygulamanın kaydı tutulur.
(4)
Muhasebesel ayrım yöntemini kullanan imalatçı, menşeli olarak kabul
edilebilecek miktardaki eşya için menşe beyanı düzenler. Yetkilendirilen
kişi, Bakanlığın talep etmesi halinde, söz konusu miktarların ne şekilde
takip edildiğine dair Bakanlığa bir bildirimde bulunur.
(5) Bakanlık,
ikinci fıkrada atıfta bulunan yetkinin kullanımını takip eder ve yetkilendirilen
kişinin yetkiyi herhangi bir şekilde uygunsuz kullandığı veya bu
Yönetmelikte belirlenen diğer koşulları yerine getirmediği durumlarda geri
alabilir.
DÖRDÜNCÜ
BÖLÜM
Ülkesel
Gereklilikler
Ülkesellik
ilkesi
MADDE 15 – (1)
Menşe statüsü kazanılmasına ilişkin İkinci ve Üçüncü Bölümlerde yer alan
koşullar, Taraf ülkelerden birinde kesintisiz olarak yerine getirilir.
(2) Bir Taraf
ülkeden Taraf olmayan bir ülkeye ihraç edilmiş olan menşeli eşyanın, geri
gelmesi halinde;
a) Geri gelen
eşyanın, ihraç edilmiş eşya ile aynı olduğu ve
b) Söz konusu
ülkede bulunma veya ihraç edilme süresi içerisinde, iyi koşullarda muhafaza
edilmeleri için gerekli olanların ötesinde herhangi bir işleme tabi
tutulmadığı hususları gümrük idarelerini tatmin edecek şekilde ispat edilmediği
takdirde,
menşeli olmadığı
kabul edilir.
Ürünlerin
sevkiyatı
MADDE 16 – (1)
Taraf ülkelerden birinde ithal edilecekleri beyan edilen ürünler, menşeli
oldukları kabul edilen diğer Taraf ülkeden ihraç edilmiş olan ürünlerle
aynı olmalıdır. Bu ürünlerin, ithal edileceklerinin beyan edilmesinden önce
değiştirilmemiş, herhangi bir şekilde dönüştürülmemiş veya iyi koşullarda
muhafaza edilmelerine yönelik işlemler dışında veya ithalatçı Tarafın özel
yerel şartlarına uyum sağlamak için işaretlerin, etiketlerin, mühürlerin
veya başka herhangi bir belgenin eklenmesi veya yapıştırılması dışında bir
işlemden geçmemiş olmaları gerekir.
(2) Transit
ülke(ler)de gümrük gözetimi altında kalmaları koşuluyla, ürünlerin
depolanması veya sevkiyatı gerçekleştirilebilir.
(3) Beşinci Bölüme
halel getirmeksizin, transit ülke(ler)de kaldığı süre boyunca gümrük
gözetimi altında olması kaydıyla, sevkiyatın bölünmesi ihracatçının veya
onun sorumluluğu altında gerçekleştirildiği yerde yapılabilir.
(4) Gümrük
idarelerine aksini gösterecek bir sebep olmadığı sürece, birinci ila üçüncü
fıkra hükümlerinin yerine getirilmiş olduğu kabul edilir. Bu hallerde,
gümrük idareleri beyan sahibinden, konşimento gibi yükleniciye ait
taşımacılık belgeleri ya da ambalaj işaret veya numaralarına dayanan gerçek
veya somut kanıtlar ya da eşyanın kendisiyle ilgili her tür kanıt dâhil
olmak üzere, bu hükümlerin yerine getirildiğine dair herhangi bir usulde
verilebilecek tüm kanıtları temin etmesini talep edebilir.
Sergiler
MADDE 17 – (1)
Üçüncü bir ülkeye sergilenmek üzere gönderilen ve sergiden sonra
Taraflardan birine ithal edilmek üzere satılan menşeli ürünler, gümrük
idarelerinin;
a) Bir
ihracatçının bu ürünleri Taraflardan birinin serginin düzenlendiği ülkeye
naklettiği ve orada sergilediği,
b) Ürünlerin bu
ihracatçı tarafından Taraflardan birindeki bir kimseye satıldığı veya
tasarrufuna verildiği,
c) Ürünlerin sergi
süresi içinde veya sergiden hemen sonra, sergilenmek üzere gönderildikleri
durumda sevk edildiği ve
ç) Ürünlerin
sergilenmek üzere gönderildikleri andan itibaren, bu sergide teşhir edilmek
dışında başka bir amaçla kullanılmadığı
hususlarında
tatmin edilmesi kaydıyla, ithalatta Anlaşma hükümlerinden yararlanır.
(2) Beşinci Bölüm
hükümleri uyarınca, bir menşe beyanı düzenlenmeli veya hazırlanmalı ve
usullere uygun olarak ithalatçı Taraf ülke gümrük idaresine ibraz
edilmelidir. Serginin adı ve adresi bu belgede gösterilmelidir.
Gerektiğinde, ürünlerin sergilendikleri koşullara dair ek kanıtlayıcı
belgeler istenebilir.
(3) Birinci fıkra,
özel amaçla yabancı ürün satmak üzere kurulmuş işyeri veya mağazalarda
düzenlenmemiş olan ve ürünlerin gümrük denetimi altında kaldığı her türlü
ticaret, sanayi, tarım ve el sanatları sergi, fuar veya benzeri umumi
gösterilere uygulanır.
BEŞİNCİ
BÖLÜM
Eşyanın
Menşeinin İspatı
Menşe beyanı
MADDE 18 – (1)
Türkiye menşeli ürünler Singapur’a ithal edilirken ve Singapur menşeli
ürünler Türkiye’ye ithal edilirken bir menşe beyanının ibrazıyla Anlaşmadaki
tercihli tarifeden yararlanır. Menşe beyanı, bir faturada veya menşeli
ürünün tanımlanmasını mümkün kılmak için yeterli ayrıntıda açıklayan diğer
herhangi bir ticari belgede yapılır.
(2) Bu Yönetmelik
kapsamındaki menşeli ürünler, 22 nci maddede belirtilen durumlarda, birinci
fıkrada atıfta bulunulan belgelerden herhangi birinin ibrazına gerek
olmaksızın Anlaşmadan yararlanır.
Menşe beyanının
hazırlanma koşulları
MADDE 19 – (1)
Menşe beyanı, ürünlerin Türkiye veya Singapur menşeli olduğu ve bu Yönetmeliğin
diğer koşullarını karşıladığı hallerde düzenlenebilir.
(2) Menşe
beyanında bulunan ihracatçı, ihracatçı Taraf ülkenin gümrük idaresinin
talebi üzerine, ilgili ürünlerin menşe statüsünü göstermek için 23 üncü
maddede belirtilen tüm belgeler ile bu Yönetmeliğin diğer koşullarının
yerine getirilmiş olduğunu tevsik eden tüm ilgili vesaiki her an ibraz
etmeye hazırlıklı olur.
(3) Menşe beyanı,
ihracatçı tarafından İngilizce olarak, EK E'de verilen metnin fatura,
teslimat notu veya başka bir ticari belge üzerine daktilo edilmesi, ıstampa
ile damgalanması veya basılmasıyla ve ihracatçı Taraf ülkenin iç hukuku
uyarınca hazırlanır. Eğer beyanda el yazısı kullanılırsa, büyük harflerle
ve mürekkeple yazılır.
(4) Menşe
beyanları ihracatçının kendi el yazısı ile atacağı orijinal imzasını taşır.
(5) Bir menşe
beyanı ihracatçı tarafından, istisnai biçimde, eşyanın Türkiye gümrük
bölgesine girmesinin ardından iki yılı geçmeden, Singapur gümrük bölgesine
girmesinin ardından bir yıl geçmeden ithalatçı Taraf ülkeye ibrazı
koşuluyla, ihracattan sonra da düzenlenebilir.
Tercihli tarife
uygulamasının talep edilmesi ve menşe beyanının ibrazı
MADDE 20 – (1)
Menşe beyanları ithalatçı Tarafın gümrük idaresine, tercihli tarife
uygulanmasının talep edilmesine yönelik olarak o ülkede geçerli usullere
uygun şekilde ibraz edilir.
(2) Bir menşe
beyanı, ihracatçı Taraf ülkede düzenlenmesinden itibaren on iki ay
geçerlidir ve bu süre zarfında ithalatçı Taraf ülkenin gümrük idaresinden
tercihli tarife uygulanması talep edilebilir.
(3) İkinci fıkrada
belirtilen son ibraz tarihinden sonra ithalatçı Tarafın gümrük idaresine
ibraz edilen menşe beyanları, bu belgelerin belirlenmiş son tarihe kadar
ibraz edilememesinin istisnai durumlardan kaynaklandığı hallerde, tercihli
tarife uygulaması amacıyla kabul edilebilir.
(4) İthalatçı
Taraf ülkenin gümrük idaresi, üçüncü fıkrada belirtilenler haricindeki geç
ibraz hallerinde menşe beyanlarını, ürünlerin belirtilen son tarihten önce
sunulmuş olmaları kaydıyla, o ülkenin usullerine uygun olarak kabul
edebilir.
Parçalar
halinde ithalat
MADDE 21 – (1)
İthalatçının talebi üzerine ve Bakanlıkça belirlenen şartlara binaen,
Armonize Sistemin 2(a) Genel Kuralı anlamındaki birleştirilmemiş veya monte
edilmemiş halde olan ve Armonize Sistemin XVI ncı ve XVII nci Bölümlerinde
ya da 7308 ve 9406 no’lu pozisyonlarında yer alan ürünlerin, parçalar
halinde ithal edilmesi halinde, bu tür ürünler için tek bir menşe beyanı,
ilk parçanın ithalatı esnasında gümrük idaresine verilir.
Ticari
mahiyette olmayan eşya
MADDE 22 – (1)
Küçük paketler halinde gerçek kişilerden gerçek kişilere gönderilen veya
yolcuların zati ya da hediyelik eşyasının bir bölümünü oluşturan eşya;
ticarete konu olmamaları, bu Yönetmelik gereklerini yerine getirdiklerinin
beyan edilmesi ve bu beyanın doğruluğu hakkında şüphe bulunmaması halinde
menşe beyanı istenmeksizin menşeli ürünler olarak kabul edilir. Posta ile
gönderilen ürünler için bu beyan, CN22/CN23 posta gümrük beyannamesi veya
bu belgeye eklenen bir kâğıt üzerinde yapılabilir.
(2) Alıcıların,
yolcuların veya ailelerinin şahsi kullanımına mahsus ürünler içeren arızi
ithalat, eşyanın tabiatı ve miktarı itibariyle ticari bir amaç
gözetilmediği bariz ise ticari ithalat olarak kabul edilmez.
(3) Birinci ve
ikinci fıkrada belirtilen ürünlerin toplam kıymeti küçük paketler için 500
Euro’yu veya yolcunun zati eşyasını oluşturan ürünler için 1200 Euro'yu
aşamaz.
Destekleyici
belgeler
MADDE 23 – (1)
Aşağıda sayılan belgeler, bir menşe beyanı kapsamındaki ürünlerin Türkiye
veya Singapur menşeli olduğu ve bu Yönetmeliğin diğer koşullarını yerine
getirdiği hususlarını desteklemek amacıyla, 19 uncu maddenin ikinci
fıkrasında belirtilen belgeler arasındadır:
a) İhracatçı veya
tedarikçi tarafından, söz konusu eşyanın elde edilmesi için gerçekleştirilen
işlemleri belgeleyici nitelikte; örneğin hesaplarında veya iç muhasebesinde
yer alan doğrudan deliller,
b) Taraf
ülkelerden birinde düzenlenmiş veya hazırlanmış, imalatta kullanılan
girdilerin menşe statüsünü tevsik eden, iç mevzuat uyarınca kullanılan
belgeler veya
c) Taraf
ülkelerden birinde düzenlenmiş veya hazırlanmış, girdiler üzerinde bu
ülkelerde yapılan işçilik veya işlemi tevsik eden, iç mevzuat uyarınca
kullanılan belgeler.
Menşe beyanları
ve destekleyici belgelerin muhafazası
MADDE 24 – (1)
Menşe beyanında bulunan ihracatçı, bu menşe beyanının bir kopyasını ve 19
uncu maddenin ikinci fıkrasında belirtilen belgeleri menşe beyanının
hazırlandığı tarihten itibaren en az üç yıl boyunca muhafaza eder.
(2) İthalatçı
tarafın gümrük idaresi, menşe beyanının kendilerine sunulduğu eşyanın
ithalinden itibaren en az üç yıl menşe beyanlarını muhafaza eder.
(3) Taraflar,
Tarafların kanun ve yönetmeliklerine uygun olarak, ihracatçıların,
dosyaların ve kayıtların alınabilir ve basılabilir olması şartıyla, herhangi
bir ortamda dosyalama yapmasına ve kayıt almasına izin verir.
Farklılıklar ve
şekli hatalar
MADDE 25 – (1)
Menşe beyanlarındaki ifadeler ile ürünlerin ithalat işlemlerini yerine
getirmek amacıyla gümrük idarelerine ibraz edilen belgelerdeki ifadeler
arasında küçük farklılıkların bulunması, bu belgenin gümrük idaresine
sunulan ürünlere tekabül ettiğinin kesin olarak ortaya konması kaydıyla,
söz konusu menşe beyanlarının geçerliliğini kendiliğinden ortadan
kaldırmaz.
(2) Menşe
beyanları üzerindeki ifadelerin doğruluğu üzerinde şüphe yaratması söz
konusu olmayan, daktilo hatası gibi bariz maddi hatalar, bu belgelerin
reddedilmesini gerektirmez.
Euro cinsinden
ifade edilen tutarlar
MADDE 26 – (1)
22 nci maddenin üçüncü fıkrasının uygulanması bakımından, ürünlerin
Euro’dan başka bir para birimi üzerinden faturalandırıldığı durumlarda,
Euro olarak ifade edilen tutara eşit olup ulusal para cinsinden ifade
edilen tutarlar, ithalatçı Taraf ülkede uygulanan geçerli kur oranı
uyarınca belirlenir.
ALTINCI
BÖLÜM
Yetkili
Makamlar Arasında Karşılıklı İşbirliği
Karşılıklı
yardım
MADDE 27 – (1)
Taraf ülkelerin yetkili makamları, menşe beyanlarının kontrolünden sorumlu
makamlarının adreslerini birbirlerine iletir.
(2) Taraf ülkeler,
yetkili makamları vasıtasıyla birbirlerine menşe beyanlarının
geçerliliklerinin ve bu belgelerde yer alan bilgilerin doğruluğunun
kontrolünde yardımcı olur.
Sonradan
kontrol talebi ve işlemleri
MADDE 28 – (1)
İthalatçı ülke gümrük idaresi, menşe beyanlarının gerçekliği veya eşyanın
gerçek menşeine ilişkin bilgilerin doğruluğu hakkında makul bir şüphesi
olduğunda veya sondaj usulü ile yapacağı kontrol sonucunda anılan belgeyi
veya bir kopyasını, gerektiğinde araştırmanın gerekçelerini de belirterek,
sonradan kontrol talebi ile ihracatçı ülke gümrük idaresine geri gönderir.
(2) Menşe
beyanında yer alan bilgilerin doğru olmadığı kanaatini uyandıran elde
edilmiş tüm belge ve bilgi, kontrol talebini desteklemek üzere gönderilir.
(3) Kontrol,
ihracatçı ülke gümrük idaresi tarafından yapılır. Bu amaçla, ihracatçı ülke
gümrük idaresi, her türlü delil talep etme ve ihracatçının hesap
kayıtlarını denetleme veya gerekli gördüğü diğer kontrolleri yapabilme
yetkisine sahiptir.
Sonradan
kontrol sonuçları
MADDE 29 – (1)
Sonradan kontrol talebinde bulunan ithalatçı ülke yetkili makamı, kontrol
sonucundan, tüm bulgular ve gerçekler de dahil olmak üzere, en kısa zamanda
haberdâr edilir.
(2) Kontrol
sonuçlarında, belgelerin gerçek olup olmadığı, söz konusu ürünlerin Taraf
ülkelerden biri menşeli olarak kabul edilip edilemeyeceği ve bu
Yönetmeliğin diğer hükümlerine uygun olup olmadığı hususları açıkça
belirtilir.
(3) İthalatçı ülke
yetkili makamına ibraz edilen beyanın sonradan kontrol işlemine tabi
tutulması halinde, söz konusu belge kapsamı eşyanın kanuni vergisi ile
tercihli vergisi arasındaki fark kadar nakit veya teminat mektubu alınarak
eşyanın gümrük işlemleri tamamlanır. Sonradan kontrol amacıyla gönderilen
dolaşım belgelerinin, ihracatçı ülke yetkili makamınca doğruluğunun teyidi
yapılarak geri gönderilmesinden sonra teminata bağlanan gümrük vergileri
iade edilir.
(4) Makul şüphe
durumlarında, on ay içinde cevap alınamaması veya cevapta söz konusu
belgelerin doğruluğunun ya da ürünlerin gerçek menşeinin tespitine imkân verecek
ölçüde yeterli bilginin bulunmaması halinde, talepte bulunan ithalatçı ülke
yetkili makamları, istisnai durumlar hariç olmak üzere söz konusu eşyaya
Anlaşma hükümlerinin uygulanmasını reddedebilir.
YEDİNCİ
BÖLÜM
Çeşitli
ve Son Hükümler
Üçüncü ülkelerde
düzenlenmiş faturalar
MADDE 30 – (1)
İthalatçı Taraf ülke gümrük idaresi, satış faturasının üçüncü bir ülkede
yerleşik bir şirket tarafından veya söz konusu şirketin hesabına çalışan
bir ihracatçı tarafından düzenlendiği durumlarda da, eşyanın bu Yönetmeliğin
gerekliliklerini yerine getirmesi koşuluyla, menşe beyanlarını kabul
edebilir.
Cezalar
MADDE 31 – (1)
Bu Yönetmelik hükümlerine aykırı fiiller hakkında, 27/10/1999 tarihli ve
4458 sayılı Gümrük Kanunu, 21/3/2007 tarihli ve 5607 sayılı Kaçakçılıkla
Mücadele Kanunu ile yürürlükteki ilgili diğer mevzuat hükümleri uygulanır.
Sevkiyat
halindeki veya antrepodaki eşya
MADDE 32 – (1)
Anlaşma kapsamında bu Yönetmelik hükümlerine uygun olan ve bu Yönetmeliğin
yürürlüğe girdiği tarihte transit halinde olan ya da Taraf ülkelerde
antrepolarda veya serbest bölgelerde geçici depolanan eşyaya, ithalatçı
ülkenin yetkili makamına söz konusu tarihten itibaren on iki ay içinde,
eşyanın 16 ncı madde hükümleri çerçevesinde doğrudan nakledilmiş olduğunu
gösteren belgelerle beraber, sonradan düzenlenmiş bir menşe beyanının
sunulması kaydıyla, bu Yönetmelik hükümleri tatbik edilebilir.
Diğer hususlar
MADDE 33 – (1)
Bu Yönetmelik hükümlerinin uygulanması bakımından bu Yönetmelikte yer
almayan hususlar hakkında 4458 sayılı Gümrük Kanunu ile 7/10/2009 tarihli
ve 27369 mükerrer sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Gümrük Yönetmeliğinin
ilgili hükümleri uygulanır.
Yürürlük
MADDE 34 – (1)
Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.
Yürütme
MADDE 35 – (1)
Bu Yönetmelik hükümlerini Gümrük ve Ticaret Bakanı yürütür.
Ekleri
için tıklayınız
|