4. Hukuk Dairesi

Davacı ... ve ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 12/04/2008 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davaların ayrı ayrı reddine dair verilen 21/10/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı-karşı davacı ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı-karşı davacının karşılık davaya yönelik temyiz itirazları reddedilmelidir.

2.Asıl davaya yönelik temyiz itirazına gelince: Dava, HUMK'nun 573. maddesine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, asıl dava ve karşılık davanın tazminat koşulları oluşmadığından reddine karar verilmiş; karar, karşılık davanın davacısı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Asıl davanın davacıları, davalının cumhuriyet savcısı olarak görevini gereği gibi yapmadığını haklarında iftira nedeniyle başlattığı soruşturmada savunma hakkını ihlal ederek ifade almadan kamu davası açtığını belirterek kişilik haklarının ihlal edildiği gerekçesiyle manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair 6110 sayılı Kanunun geçici 2/1 ve 2/a maddesinde; “…12/1/2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu yürürlüğe girinceye kadar, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 573. maddesindeki sebeplere dayanılarak açılacak tazminat ve rücu davalarında; “…hakimlerin bir soruşturma veya davayla ilgili olarak yaptıkları işlem, yürüttükleri faaliyet veya her türlü kararlar nedeniyle Devlet aleyhine açılan tazminat davası, Yargıtay ilgili Hukuk dairesinde….açılır ve ilk derece mahkemesi sıfatıyla görülür…” biçiminde düzenleme yapıldığı aynı yasanın 12. ve 12/a maddesinde; “24/2/1983 tarihli ve 2802 sayılı Hâkimler ve Savcılar Kanununa 93. maddeden sonra gelmek üzere aşağıdaki 93/A maddesi eklenerek, “…savcıların bir soruşturma, kovuşturma veya davayla ilgili olarak yaptıkları işlem, yürüttükleri faaliyet veya verdikleri her türlü kararlar nedeniyle: ancak Devlet aleyhine tazminat davası açılabilir.” biçiminde düzenlemeye yer verildiği anlaşılmaktadır. Açıklanan bu düzenlemeye göre yerel mahkemece ilgili Yargıtay hukuk dairesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmelidir.

Görev sorunu, açıkça veya hiç ileri sürülmese de kendiliğinden dikkate alınır. Yerel mahkemece yukarıda açıklanan gerekçelerle asıl davanın davalısı durumundaki Cumhuriyet Savcısı ...’ye yöneltilen davada görevsizlik kararı yerine, işin esasına girilerek yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.