11. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davada Bursa 3.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16.04.2008 tarih ve 2006/198 - 2008/155 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili adına TPE nezdinde tescilli bulunan çoklu tasarımın 01 numarasında belirtilen tasarımın davalıya ait katalogda “Edo”, 03 numaralı tasarımın “Marinelli” ismiyle belirgin şekilde benzerinin yer aldığını, davalının işyerinde 05.01.2006 tarihinde yaptırılan tespit sonucu da müvekkiline ait çoklu tasarımın 5 numarası ile belirtilen tasarıma belirgin şekilde benzeyen koltuğun “Sofia” ismiyle kullanıldığını ve davalıya ait işyerinde farklı renklerde imal edilmiş halde bulunduğunun tespit edildiğini, davalının müvekkiline ait anılan tasarımları satışa sunulmak üzere kataloga koyması ve imal etmesi eylemlerinin müvekkilinin tescilli tasarım hakkına tecavüz teşkil ettiğini ileri sürerek, davalının müvekkiline ait tescilli tasarımlarına tecavüzünün durdurulmasını ve önlenmesini, üretilen koltuklara ve bu koltukların üretiminde kullanılan kalıplara el konulmasını, imha edilmesini, mahkeme kararının ilanını, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 6.500,00 YTL maddi, 6.500,00 YTL manevi olmak üzere toplam 13.000,00 YTL tazminatın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre davalının Davacıya ait endüstriyel tasarıma tecavüz ettiği sonucuna varılarak, davacı adına tescilli 2004/01812 sayılı endüstriyel tasarımın 1, 3 ve 5 numaralı tasarımlara davalının vaki tecavüzünün durdurulması ve önlenmesine, davalıya ait işyerinde tespit edilen ve davacının 05 nolu tasarımına tecavüz teşkil eden koltuklara el konulmasına, üretimde kullanılan araçlar ile kalıpların dava konusu olmayan başka üretimlerde de kullanılması nedeniyle bu ürünlere el konulması isteminin reddine, maddi tazminata ilişkin istemin kabulü ile 6.500,00 YTL maddi tazminatın davalıdan alınmasına, davacının fazlaya ilişkin haklarının saklı tutulmasına, manevi tazminat isteminin kısmen kabulü ile 4.000,00 YTL manevi tazminatın davalıdan anılmasına, fazlaya ilişkin manevi tazminat isteminin reddine, hüküm kesinleştiğinde karar özetinin gideri davalıdan alınmak suretiyle ülke genelinde yayınlanan bir gazetede bir kez ilanına karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1.Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2.Dava, davacının tescilli tasarımlarına davalı tarafından yapılan tecavüzün durdurulması, önlenmesi ile tazminat ve diğer istemlere ilişkindir. Davacı yargılama sırasında istedikleri maddi tazminatın davalının haksız olarak kullandığı tasarımları bir lisans sözleşmesi ile hukuka uygun şekilde kullanmış olması halinde ödemesi gereken lisans bedeline göre hesaplanmasını talep etmiştir.

Davacının uğradığı maddi zararın anılan yöntemle tespitine ilişkin olarak yapılan bilirkişi incelemesi sonucu düzenlenen 24.04.2007 tarihli raporda hesaplanan lisans bedeli davalının davaya konu tasarımlardan elde ettiği yıllık satış tutarları üzerinden hesaplanmayıp, davalının tüm ürünlerinin satış tutarı üzerinden hesaplanmış olup, bulunan 8.507,06 YTL’nın davaya konu tasarımların satışından oluşmadığı da açıkça belirtilmiştir.

O halde davalının davacının tasarım hakkına tecavüz etmek suretiyle kullandığı tasarımlara konu ürünlerin satışından elde edilen gelire göre ödemesi gereken lisans bedelinin hesaplanması, bu hesaplamanın ticari defter ve belgelere dayalı olarak yapılmasının mümkün olmaması halinde ise bu kez de Borçlar Kanunu’nun 42. maddesi uyarınca tayin ve takdiri gerekirken, maddi tazminat tutarının davaya konu tasarımlara ait ürünlerin satış tutarı üzerinden değil de davalının tüm ürün satışları üzerinden tespit edilmesi sonucu bulunan 8.507,06 YTL’nın mahkemece maddi zarar olarak kabulü ile yazılı şekilde maddi tazminata ilişkin istemle ilgili olarak davanın kabulüne, davacının fazlaya ilişkin hakkının saklı tutulmasına karar verilmesi doğru görülmemiş, eksik incelemeye dayalı olarak verilen maddi tazminata ilişkin hükmün bozulması gerekmiştir.