2. Ceza Dairesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Hakkında hırsızlık, mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından mahkumiyet kararı verilen sanığın 01.12.2021 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde de bulunduğu ve eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Yokluğunda verilen kararın sanığa 31.03.2014 tarihinde ... E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda tebliğ edildiği, ancak kararın yasa yolu bildiriminde sanığa 5271 sayılı Kanun'un 263. maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmemesi suretiyle sanık yanıltıldığı gibi gerekçeli kararın “Tebligat tarihinde cezaevinde bulunan sanığa tebliğ edilen karar içeriği okunup, anlatılmak” suretiyle tebliğ edilmesinde yasal zorunluluk bulunması nedeniyle, tebliğ işleminin aynı Kanun'un 35/3. maddesinde öngörülen usule de uygun olmadığı anlaşılmışsa da kararı temyiz eden diğer sanık ... hakkında verilen bozma ilâmı sonrası bozma ilâmının temyiz etmeyen sanık ... açısından sirayet ettiği gerekçesiyle sanığın da yapılan yargılamaya dâhil edildiği ve yapılan yargılama kapsamında sanığın 22.02.2018 tarihli celsede bizzat savunmasının alınarak Yargıtay bozma ilâmının yüzüne okunduğu nazara alındığında sanığın hakkındaki karar hakkında bilgi sahibi olduğu kabul edilmesi gerektiğinden, sanığın öğrenme tarihi olan 22.02.2018 tarihinden itibaren 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 310/1-2. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 01.12.2021 tarihinde temyiz etmesi karşısında, temyiz isteminin, 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 19.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.