11. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davada Antalya 7. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16.12.2008 tarih ve 2007/225-2008/451 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 15.03.2011 gününde davacı avukatı.... ile davalı avukatı .... gelip, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin iki ayrı tarihte dava dışı bankadan toplam 10.600.000 DEM tutarında kredi kullandığını, bu kredinin teminatı olarak müvekkil ile aynı grupta bulunan dava dışı şirketin taşınmazı üzerinde ipotek tesis ettirdiğini, ipotek tesis ettiren şirketin ortağı ....’nün müvekkilinden kendisinin ortağı olduğu davalı şirkete borç verilmek suretiyle destek verilmesini talep ettiğini, kullanılan kredinin 2.000.000 DEM’lik kısmının çeşitli tarihlerde havale yoluyla ve elden olmak üzere davalıya ödendiğini, iade edilmediğini ileri sürerek, anılan meblağın karşılığı 1.022.564 Euro’nun tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, uyuşmazlık konusu meblağın davacının Almanya’da bir takım ödemelerinde kullanılmak üzere müvekkiline gönderildiğini, borç verildiğine dair hiçbir kanıtın bulunmadığını, vasıflı ikrar(gerekçeli inkar) nedeniyle ispat yükünün davacıda olduğunu savunarak, davanın reddine istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, davacı şirketin defter ve kayıtlarında 2.000.000 DEM tutarındaki ödemenin Holiday-Plan A.Ş.(Derviş Börü) adına borç kaydedildiği, Derviş Börü’nün hem davacının ortağı hem de davalı şirketin müdürü olduğu, banka havalesi ile gönderilen 1.900.000 DEM tutarındaki bedelin alındığının davalı tarafından kabul edildiği, 100.000 DEM’nin ödendiğine dair yazılı kanıt olmadığı, davalının beyanının vasıflı ikrar niteliğinde bulunduğu, ispat yükünün vakıaya ileri süren tarafa ait bulunduğu, ödünç iddiasını davacının kanıtlaması gerektiği, teklif ettiği yeminin davalı müdür tarafından eda edildiği, davacının davasını ispat edemediği gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir. Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.