9. Ceza Dairesi

Yargıtay 9. Ceza Dairesinin, 08.05.2023 tarihli ve 2023/2414 Esas, 2023/2821 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.10.2023 tarihli ve 9-2023/19963 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun’un) 308 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kanunî süresinde yapılan aleyhe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü :

İtiraz, mağdurenin anlatımlarının tüm aşamalarda özü itibariyle birbiri ile uyumlu olduğu, sanıktan şikayetçi olmamasına rağmen olayın cereyan şekli hakkında tutarlı anlatımlarda bulunduğu, sanığın cinsel organını tutturduğuna dair anlatımın diğer anlatımlarına da itibar edilmemesini gerektirecek boyutta çelişki barındırmadığı, anlatımların soyut değil yer ve zaman içeren somut anlatımlar olduğu, olayın kurgu olmadığı cinsel istismar iddiası dışında sanıkça da kabul edildiği, olayın çıkış sebebi ve gelişiminin tanık anlatımları ile desteklendiği, nitekim cinsel amaçla kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen mahkumiyet hükmünün Yüksek Daire tarafından oy birliği ile onandığı gözetildiğinde, sanığın atılı çocuğun cinsel istismarı suçunun sabit olduğuna dair Bölge Adliye Mahkemesi kararının hukuka uygun olması nedeniyle onanması talebine ilişkindir.

1.Sivas 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.12.2016 tarihli ve 2016/142 Esas, 2016/182 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2.Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 21.03.2018 tarihli ve 2017/1169 Esas, 2018/490 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik o yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusunun kabulü ile duruşmalı yapılan inceleme neticesinde 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, dördüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3.Hüküm, sanık müdafii tarafından 02.04.2018 tarihli dilekçe ile temyiz edilmiş,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 20.02.2023 tarihli ve 9-2023/19963 sayılı Tebliğname ile hükmün onanması talep edilmiş, Dairemizin 08.05.2023 tarihli ve 2023/2414 Esas, 2023/2821 Karar sayılı ilamı ile itiraza konu hüküm ile ilgili kararın beraat kararı verilmesi gerektiğinden bahisle bozulmasına ve dava dosyasının Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmesine karar verilmiştir.

4.İntikal şekli, sanık hakkında şikayetçi olmayan mağdurenin tüm aşamalardaki özü itibariyle değişmeyen ve somut ayrıntılar içeren beyanları, Bölge Adliye Mahkemesi duruşmasında sanığın kendi cinsel organını tutturduğuna dair diğer aşamalardan farklı olarak anlatımda bulunmasının diğer anlatımlarına itibar edilmemesini gerektirecek boyutta bir çelişki barındırmaması, olayın cinsel eyleme kadar olan kısmının sanık tarafından doğrulanması nedeniyle kurgu olmaması, mağdurenin cebir iddiasını doğrulayan adli rapor ve olayın ortaya çıkış sebebi ve gelişimine ilişkin beyanlarını destekler nitelikteki tanık ifadeleri, sanık ile mağdure arasında husumet bulunmaması, sanığın mağdureyi aracıyla gece vakti ıssız bir yer sayılabilecek ırmak kenarına götürerek bahse konu şaka olayını konuşmasının dosya içeriğine göre doğal sayılamayacağı nazara alındığında Bölge Adliye Mahkemesinin kararında hukuka aykırılık görülmediğinden, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

1.Gerekçe bölümünde belirtilen nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

2.5271 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Yargıtay 9. Ceza Dairesinin, 08.05.2023 tarihli ve 2023/2414 Esas, 2023/2821 Karar sayılı bozma ilâmının çocuğun cinsel istismarı suçu yönünden KALDIRILMASINA,

3.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 21.03.2018 tarihli ve 2017/1169 Esas, 2018/490 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle çocuğun cinsel istismarı suçu yönünden kurulan hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, Üye ...'ün karşı oyu ve oy çokluğuyla ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Sivas 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.01.2024 tarihinde karar verildi. (Karşı Oy) MUHALEFET ŞERHİ Dairemizin sayın çoğunluğu ile ihtilafa düştüğüm husus sanığın mağdureye yönelik çocuğun cinsel istismar suçunun sübut bulup bulmadığına ilişkindir.

Soruşturma aşaması ve İlk Derece Mahkemesinde sanığın cinsel bölgelerine kıyafetinin içerisinden kısa süreli dokunduğu şeklinde anlatımda bulunan mağdurenin Bölge Adliye Mahkemesinde sanığın cinsel organını kendisine eli ile tutturduğunu da ifade ederek iddiasını genişletmek suretiyle çelişkili ve istikrar içermeyen anlatımlarda bulunduğu anlaşılmakla; mağdurenin çelişkili ve soyut ayrıntı içermeyen ve başka delille de desteklenmeyen aşamalarda istikrar içermeyen iddiaları dışında sanığın atılı cinsel istismar suçundan cezalandırılmasına yeter her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı bir delil bulunmadığı gözetilerek Yargıtay Cumhuriyet Savcılığının 19.10.2023 tarihli ve 9 - 2023/19963 sayılı itirazının reddine karar verilmesi görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun aksi yöndeki görüşüne iştirak etmiyorum. ...