2. Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın eşi ile yaşadığı tartışmadan sonra kiracı olarak oturdukları katılan ...'e ait evin yatak odası bölümünde yangın çıkarması şeklindeki eyleminin, genel güvenliği kasten tehlikeye sokma ve nitelikli mala zarar verme suçlarını oluşturduğu, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 44. maddesinde düzenlenen fikri içtima kuralı uyarınca en ağır cezayı gerektiren fiilden hüküm kurulması gerektiği, bu sebeple sanık hakkında yalnızca 5237 sayılı Kanun'un 151/1 ve 152/2-a maddelerinde tanımlanan yakarak mala zarar verme suçundan hüküm kurulmasının hukuka uygun olduğu, ancak Köyceğiz Cumhuriyet Başsavcılığının 14.01.2016 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında bu eylemi sebebiyle yalnızca aynı Kanun'un 170/1-c maddesi uyarınca dava açıldığı ve sanığa ek savunma hakkı verilmediği anlaşılmakla; sanığa aynı Kanun'un 151/1, 152/2-a maddeleri uyarınca ek savunma verilmek suretiyle hüküm kurulması gerekirken bu hususa riayet edilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 20.12.2023 gününde oy birliğiyle karar verildi.