2. Ceza Dairesi

Sanığın eski hale getirme ve temyiz isteminin hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Yokluğunda verilen kararlar; her ne kadar sanığın doğrudan MERNİS adresine MERNİS şerhi ile Tebligat Kanunu'nun 21/1 maddesine aykırı olarak 04.03.2014 tarihinde tebliğ edilmiş olsa bile, fiziki dosyada ve UYAP'ta yapılan incelemede sanığın 11.05.2014 tarihli dilekçesinden karardan haberdar olduğunun anlaşıldığı, bu süre zarfında temyiz talebinde bulunmadığı, 06.01.2017 tarihli dilekçesi ile uzlaşma talebinde bulunduğu ancak bu isteminin Mahkemenin 09.01.2017 tarihli ek kararıyla reddedildiği, 07.09.2022 tarihli dilekçesi ile eski hale getirme ve temyiz talebinde bulunduğu, bu talep üzerine Mahkemenin 15.09.2022 tarihli ek kararı ile sanığın eski hale getirme ve temyiz talebinin reddine karar verildiği, bu ek kararın sanığa tebliği üzerine sanığın anılan ek kararı süresinde temyizi akabinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşılmakla, eski hale getirme isteği hakkında karar verme yetkisinin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olduğu, bu sebeple Mahkemenin bu yöndeki 15.09.2022 tarihli ek kararının hukuki değerden yoksun olması nedeniyle yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Yokluğunda verilen, ancak 11.05.2014 tarihinde öğrendiği hükmü 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 310/1 maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 07.09.2022 tarihinde temyiz eden sanığın süresinde olmayan eski hale getirme ve temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 10.01.2024 tarihinde oy birliğiyle kabul edilmiştir.