11. Hukuk Dairesi
11. Hukuk Dairesi 2009/10153 E. , 2011/6544 K.
"İçtihat Metni"
MAHKEMESİ : İzmir Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi
Taraflar arasında görülen davada İzmir Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 28.04.2009 tarih ve 2008/93-2009/51 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin İzmir ve Erzurum’da hastanelerinin bulunduğunu, davalının müvekkili tarafından 2004 yılında tescil edilen logoyu aynen kullanmak suretiyle davaya konu logoya tecavüz ettiğini ileri sürerek, davalının kullanımının önlenmesine, 200.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline ve kararın ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı markasının tanınmış marka ve eser niteliğinde olmadığı, davacı markasının tescilli olduğu sınıfların davalı şirketin ticaret sicil kaydında yer alan faaliyet alanlarıyla ilgisinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
1.Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.
2.Ancak, mahkemece davacının manevi tazminat talebinin tamamının reddine karar verilerek Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 10/3 maddesi gereğince davalı lehine tarifenin ikinci kısım, ikinci bölümünde belirlenen maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi nedeniyle kararın bozulması gerekmiş ise de, yapılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapmayı gerektirmediğinden kararın H.U.M.K.’nun 438/7 maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.