1. Ceza Dairesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. İstinaf bozması üzerine verilen Muş 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.05.2019 tarihli ve 2018/51 Esas, 2019/162 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 82 nci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 10 yıl 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 307 nci maddesinin son fıkrası gereğince kazanılmış hakkı gözetilerek 4 yıl 2 ay 10 gün hapis cezası üzerinden infazına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2. Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 24.02.2021 tarihli ve 2019/3352 Esas, 2021/704 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca netice cezanın 4 yıl 2 ay hapis cezası üzerinden infazına karar verilmesi ve emanet eşyaları yönünden düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık müdafiinin temyiz istemi; teşebbüsün derecesine, gönüllü vazgeçme hükümlerinin uygulanmasına ve sanığın akıl hastalığının bulunduğuna ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Temyizin kapsamına göre; A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü 1. Sanığın eşi olan mağdur ile aralarında herhangi bir husumet bulunmamasına rağmen, olay günü sanığın, mağdurun uyuması sebebiyle kendisini savunamayacak halde bulunmasından faydalanarak, öldürmeye elverişli demir sopa ile birden fazla kez yalnızca kafasına hedef alarak vurduğu, gürültüyü duyan kalabalığın kapı önüne toplanarak kapıyı çalmalarına rağmen belirli bir süre kapıyı açmayarak eylemini sürdürdüğü, mağdurun aldığı darbeler neticesinde baygınlık geçirdiği esnada sanığın mağduru öldürdüğünü düşünerek eylemini sonlandırdığı anlaşılmıştır. 2. Sanık savunmaları, katılan ve tanık beyanları dava dosyasında bulunmaktadır. 3. Muş Adlî Tıp Kurumu Şube Müdürlüğünün 08.02.2017 tarihli raporunda mağdurun, kafa tasında çökme kırığına ve epidural, süpdural, sübaraknoid kanamaya neden olan yaralanmasının, kişinin hayatını tehlikeye sokacak bir duruma neden olduğu, vücuttaki kemik kırığının hayat fonksiyonlarına ağır (4.) derecede etkileyecek nitelikte olduğu, mağdurun yaralanmasının yüzde sabit iz niteliğinde olduğu, ayrıca duyularından veya organlarından birisinin işlevinin sürekli zayıflaması niteliğinde olduğu belirtilmiştir. 4. Olay yeri inceleme raporu, kriminal raporlar, adlî tıp raporları ve tedavi evrekları, kolluk tutanakları, sanığa ait nüfus ve adlî sicil kayıtları dava dosyasında bulunmaktadır. B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından düzeltme nedenleri dışında bir isabetsizlik bulunmamıştır. IV. GEREKÇE 1. İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, sanığın sopa ile mağdurun kafasına birden fazla kez vurduğu ve baygınlık geçirmesi üzerine eyleminin sonuca ulaştığını düşünerek sonlandırdığı, gönüllü vazgeçme koşullarının oluşmadığı, suç vasfının ve yaptırımların belirlenmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı, mağdurun yaralanmasına ilişkin alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, takdîri indirimin Mahkemenin takdîr yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği anlaşılmakla temyiz sebeplerinin incelenmesinde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır. 2. Sanığın akıl hastası olup olmadığı hususu ile ilgili olarak, Elazığ Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinin alınan 10.03.2015 tarih R150403222 sayılı raporda sanığın cezai ehliyetinin tam olduğu, aynı Hastanenin 12.04.2016 tarih ve 1798 sayılı raporunda, sanığın Atipik Afektif Bozukluk denilen ruhsal rahatsızlığa duçar olduğu, işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğini kısmen yitirdiği, bu nedenle 5237 sayılı Kanun'un 32 nci maddesinin ikinci fıkrasından istifade edeceğinin belirtildiği, Adlî Tıp Kurumu 4. İhtisas Dairesinin, 28.09.2018 tarihli ve 4715 karar sayılı raporunda ise sanığın cezai sorumluluğunun tam olduğunun belirtildiği, raporların birbiriyle çeliştiği, 5237 sayılı Kanun'un 32 nci maddesi kapsamında sanığın ceza ehliyeti konusunda Adlî Tıp Kurumu Üst Kurulundan rapor alındıktan sonra hukukî durumunun tayin ve takdîri gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur. V. KARAR Gerekçe bölümünde (2) numaralı paragrafta açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 24.02.2021 tarihli ve 2019/3352 Esas, 2021/704 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Muş 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.04.2024 tarihinde karar verildi.