11. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davada Ayvalık Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23/02/2010 tarih ve 1999/491-2010/91 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında, müvekkili şirket otobüslerinin biletlerinin komisyon karşılığı satılması için anlaşma yapıldığını ve 12/03/1996 tarihinde acentelik sözleşmesi imzalandığını, taraflar arasındaki protokole göre bilet bedellerinin% 20 'sinin brüt komisyon olarak kesileceğinin, bu kesintinin % 5'lik kısmının da, başka kesinti yapılmadan davacı şirkete verileceğinin kararlaştırıldığını, ancak davalının 12/09/1997 tarihinde davacı şirketin bilgisi dışında Ayvalık'daki 5 adet yazıhaneden müvekkili şirketin levhalarını indirerek başka bir firmanın levhalarını astığını bu nedenle maddi ve manevi zarara uğradığını ileri sürerek kapanan yazıhanelerden dolayı 5.000 TL,% 5'lik komisyon bedelleri 1.000 TL ve manevi tazminat olarak 10,000 TL'nin 12/09/1997 tarihinden itibaren ticari faizi ile birlikte davalıdan alınmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının tazminat isteme hakkının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, Borçlar Kanunu'nun 42. maddesi gereğince belirlenen 149,85 TL komisyon alacağının ve 20,25 TL kar mahrumiyetinin dava tarihinden itibaren reeskont faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir. Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1.Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2.Davalı vekilinin temyiz itirazlarına gelince, HUMK’nun 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanun ile değişik 427/2. maddesi hükmüne göre miktar veya değeri 1.000 TL’nı geçmeyen taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar 21.07.2004 hüküm tarihi itibariyle kesin olup, anılan miktar 01.01.2010 tarihi itibariyle 1.430 TL’ye çıkarılmıştır.

Somut olayda mahkemece 23/2/2010 tarihinde davanın toplam 170,10 TL üzerinden kabulüne karar verilmiş olup, söz konusu miktarın hüküm tarihi itibariyle yukarıda anılan Kanun hükmü uyarınca temyiz sınırının altında kaldığı anlaşıldığından temyizi kabil olmayıp, davalı vekilinin temyiz isteminin bu nedenle reddine karar vermek gerekmiştir.