14. Hukuk Dairesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 21.02.2013 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 13.11.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü: K A R A R Dava, önalım nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davalı vekili taşınmazın fiilen taksim edildiği savunmasında bulunmuştur. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir. Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Önalım davasına konu payın ilişkin bulunduğu taşınmaz paydaşlarca özel olarak kendi aralarında taksim edilip her bir paydaş belirli bir kısmı kullanırken bunlardan biri kendisinin kullandığı yeri ve bu yere tekabül eden payı bir üçüncü şahsa satarsa, satıcı zamanında bu yerde hak iddia etmeyen davacının tapuda yapılan satış nedeniyle önalım hakkını kullanması TMK’nın 2. maddesinde yer alan dürüst davranma kuralı ile bağdaşmaz. Kötüniyet iddiası 14.2.1951 tarihli ve 17/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca davanın her aşamasında ileri sürülebileceği gibi mahkemece de kendiliğinden nazara alınması gerekir. Bu gibi halde savunmanın genişletilmesi söz konusu değildir. Eylemli paylaşmanın varlığı halinde davanın reddi gerekir. Somut olaya gelince; mahkemece ön inceleme duruşmasında davalı vekilinin fiili taksim iddiasına ilişkin delilleri toplanmamıştır. 04.09.2013 tarihli oturumda davalı vekili tarafından bu husus yeniden dile getirilerek fiili taksim iddiasının araştırılması için keşif yapılması talep edilmiş ise de mahkemece bu talebe ilişkin de olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiştir. Mahkemece fiili taksim iddiasına ilişkin olarak taraf delilleri toplanarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de; kabul edilen değere göre nispi harcın belirlenmesi gerekirken taşınmazın keşifte belirlenen değeri esas alınarak davalıdan fazla harç alınması da yerinde değildir.