1. Ceza Dairesi

TEMYİZ EDENLER : Sanık ve müdafii, katılan Bakanlık vekili TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Adıyaman 2.Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.09.2022 tarihli ve 2022/345 Esas, 2022/428 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 82/1-b-d, 35/2, 53. maddeleri uyarınca 13 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, 2. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 22.05.2023 tarihli ve 2022/2273 Esas, 2023/565 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan Bakanlık vekili ve sanık müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a. maddesi uyarınca esastan reddine, Karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ 1. Katılan Bakanlık vekilinin temyiz sebepleri özetle; "katılan Bakanlık lehine vekâlet ücreti verilmesi gerektiğine, teşebbüste ceza miktarına" 2. Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle; "sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine, öldürme kastı bulunmadığından bahisle suç vasfına, haksız tahrik ve takdirî indirim hükümlerinin uygulanması gerektiğine", İlişkindir. III. GEREKÇE 1. Sanık ile eşi olan mağdur ... arasında ailevi nedenlerle anlaşmazlık bulunduğu, sanığın eşinin evine bakmadığını, çocuklarını ihmal ettiğini iddia ettiği, mağdurun da eşinin kendisini aşırı kıskandığını, bu nedenle huzursuzluk çıkardığını beyan ettiği, olay günü benzer nedenlerle çıkan tartışmada sanığın elinde bulunan içinde benzin dolu şişeden mağdurun üzerine benzin serperek, üzerinde bulunan çakmağı çıkardığı, ancak ateşlemediği, mahalleden tanık İbrahim'in yanlarına gelmesi ile sanığın olay yerinden uzaklaştığı, mağdurda herhangi bir yaralanma olmadığı, sanığın eyleminin eşe karşı ve eziyet çektirerek kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğu kabulü ile bu suçtan mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılan olayda; 2.Sanık ve mağdur eşinin kıskançlık nedeniyle sık sık tartıştıkları, olay günü de sanığın içinde benzin bulunan şişeden eşinin üzerine benzin serptiği, üzerinde ateşlemeye elverişli birden fazla çakmak bulunmasına rağmen çıkardığı tek çakmağı da aksi kanıtlanamayan savunmalarına göre çakmadığı, bu sırada tanık İbrahim'in olay yerine geldiği, sanığın olay yerinden uzaklaştığı, mağdurda herhangi bir yaralanma olmadığı da dikkate alındığında, sanığın icra hareketlerinin ulaştığı aşama itibariyle öldürme kastı içinde bulunduğuna dair mahkumiyetine yeterli delil bulunmadığı, sanığın eşinin evi terk etmesini engellemek için onu korkutmak istediğine dair aksi kanıtlanamayan sanık savunması ve tüm dosya kapsamına göre sanığın eylemi ile ortaya çıkan kastının silahla tehdit suçunu işlemeye yönelik olduğu gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm tesisi hukuka aykırı bulunmuştur. IV. KARAR Gerekçe bölümünde (2) numarada açıklanan "suç vasfının hatalı tayini" nedeniyle sanık ve müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 22.05.2023 tarihli ve 2022/2273 Esas, 2023/565 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, sanığın başka suçtan tutuklu ve ya hükümlü değilse derhal TAHLİYESİNE, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a. maddesi uyarınca Adıyaman 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.07.2024 tarihinde karar verildi.