6. Hukuk Dairesi

1.İlk derece mahkemesince, eser sözleşmesinden kaynaklanan alacak davasında, sözleşmenin 8.1 maddesinde tüm imalatların 10/09/2013 tarihinde biteceği süreyi aşan her gün için 1.500,00 Türk Lirası gecikme cezası kesileceği şeklindeki şartın ifaya ekli ceza-i şart olduğu, işin tamamlandığı kabul edildiğine göre teslimde ihtirazı kayıt konulması gerektiği, ancak ifa çekincesiz kabul edildiğinden davacının gecikme cezası isteminde haklılık bulunmadığı, davalı tarafın yanıt dilekçesinde işçilerin sigortasının davacı şirkette gözüktüğü fakat tüm giderlerin müvekkilince ödendiğini belirttiği, ancak mahkemece tanınan iki haftalık kesin süre içinde verdiği dilekçesinde çalıştırılan işçilerin tüm giderlerinin dava dışı ...'a yapılan havale ve elden ödemeler ile ödendiğini ifade ettiği, dava dışı ...'ın dava konusu olay itibariyle davacı ile irtibatı ispatlanamadığından savunmanın yerinde görülmediği, davalı işçilik ödemelerini yaptığını beyan ettiğine göre yazılı belge ile ispatlaması gerekirken, ödeme hususunu ispatlayamadığı, ayrıca davacı defterlerinde işyerinde çalıştırılan işçilere ilişkin yapılan SGK ödemesinin 24.558,98 Türk Lirası olduğu bilirkişi incelemesi ile belirlendiğinden 24.558,98 Türk Lirası alacağın davalıdan tahsiline karar verilmesi gerektiği, davacı ile davalı arasında hakediş yapılmadığı, davacının dava dışı müteahhide yaptığı hakediş üzerinden davalı alacağının hesaplanması gerektiği, 25/05/2018 tarihli bilirkişi ek raporunda, davacı ile dava dışı yüklenici arasında yapılan sözleşme ile eldeki davada davalı davacı ile davalının yaptığı sözleşmedeki işlerin oranının alındığını, bu oranın %75,44 olduğu, dava dışı Kazova İnşaat Sanayi Ticaret ve Turizm A.Ş.'ne yazılan yazıya verilen cevapta 43.498,55 Türk Lirası kesinti detayının açıklandığı, 43.498,55 Türk Lirası x %75,44= 32.815,31 Türk Lirası tutarlı kesintiden davalının sorumlu olduğu, bu tutara işçilik alacağı olan 24.558,98 Türk Lirası'nın ilavesiyle 57.374,29 Türk Lirası yönünden davanın kısmen kabulü gerektiği, gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 57.374,29 Türk Lirası alacağın temerrüt tarihlerinden itibaren ticarî faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar vermiştir.

2.İlk derece mahkemesi kararına karşı taraf vekillerince istinaf yoluna başvurulması üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesinin 24.06.2021 tarih ve 2019/801 E., 2021/640 K. sayılı kararıyla; istinaf başvurusunun kabulü ile kararın kaldırılmasına; tarafların yer teslimi ve işin teslimi konusunda tutanak ve hakediş düzenlemedikleri, davalının imalatı yapabilmesi için davacının öncelikle inşaatı imalatın yapılabileceği seviyeye getirmesi gerektiği, iş yerinin davalıya ancak 15 Eylül 2013 tarihinde teslim edilebildiği, sözleşmenin belirsiz süreli hale geldiği, TOKİ yazısı ve bilirkişi raporları birlikte değerlendirildiğinde işin tesliminin 01.01.2014 tarihinde gerçekleştiği, bu tarihe kadar davacının işin teslimi hususunda davalıyı temerrüde düşürmediğinden gecikme cezasına ilişkin davanın reddine dair kararın sonucu itibariyle doğru olduğu; davacının üstlendiği 677.962,18 Türk Lirası tutarlı iş kapsamında davalıya 339.786,02 Türk Lirası tutarlı işi taşere ettiği, buna göre davalıya taşere edilen işin %50,11 oranında olduğu, dava dışı yüklenici tarafından yapılan kesintiden %50,11 oran itibariyle 21.800,92 Türk Lirası'ndan davalının sorumluluğunun olduğu, davacı tarafça davalı adına yapıldığı iddia edilen işçilik giderlerinin ispatlanamamış bulunmasına göre davalının toplam hakedişi 318.836,30 Türk Lirası'ndan 21.800,92 Türk Lirası indirildiğinde davalı hak edişinin 297.035,38 Türk Lirası olduğu, davacının sözleşme kapsamında davalıya ödediğini belirttiği meblağ gözetildiğinde davacının davalıdan alacağı bulunmadığı anlaşılmakla davanın reddi gerekirken, kısmen kabulü doğru olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

3.Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesinin 24.06.2021 tarih ve 2019/801 E., 2021/640 K. sayılı kararına karşı davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 11.10.2022 tarih ve 2021/4915 E., 2022/4674 K. sayılı ilamıyla; davacının alacak taleplerinden birisi olan davalı nam ve hesabına çalıştırılan işçiler için ödemek zorunda kalındığı iddia olunan 24.558,98 Türk Lirası alacak talebi yönünden yapılan incelemede, davalının ödeme savunmasını mahkemece verilen kesin süreye rağmen yazılı ve yasal delillerle ispat edemediğinden davacının işçilik ödemelerine ilişkin talebinin 24.558,98 Türk Lirası üzerinden kabulü ile davalının savunmasında ileri sürdüğü mahsup itirazının da bu tutar dikkate alınarak gözetilmesi gerekirken, bölge adliye mahkemesince işçilik giderlerinin ispatlanamadığı gerekçesiyle talebin reddine karar verilmesinin hatalı olduğu gerekçesiyle, kararın bozulmasına karar verilmiştir.

4.Bölge Adliye Mahkemesince bozmaya uyularak, somut olayda dava dışı TOKİ ile Kazova İnşaat Sanayi Ticaret ve Turizm A.Ş. arasında akdedilen sözleşme kapsamındaki ahşap mobilya işlerinin Kazova İnşaat Sanayi Ticaret ve Turizm A.Ş. tarafından 14.06.2013 tarihli sözleşmeyle davacıya taşere edildiği, davacının da üstlendiği işlerin bir kısmını 14.06.2013 ve 13.08.2013 tarihli sözleşmelerle davalıya taşere ettiği, davaya konu uyuşmazlığın 13.08.2013 tarihli laminant işlerine ilişkin sözleşmeden kaynaklandığı, tarafların bu sözleşmeye ilişkin olarak yer teslimi ve işin teslimi konusunda tutanak ve hakediş düzenlemedikleri, davalı alt taşeronun düzenlediği 17.12.2013 tarihli faturada her iki sözleşme kapsamındaki compact kolon ve tavan kaplama işi nedeniyle 1500 m² imalat için 150 Türk Lirası/m² hesabıyla KDV dahil 265.500 Türk Lirası talep ettiği, davacının üstlendiği 677.962,18 Türk Lirası tutarlı iş kapsamında davalıya 339.786,02 Türk Lirası tutarlı işi taşere ettiği, buna göre davalıya taşere edilen işin %50,11 oranında olduğu, dava dışı Kazova İnşaat Sanayi Ticaret ve Turizm A.Ş. tarafından yapılan sözleşme konusu işlere ilişkin toplam kesintiden %50,11 oran itibariyle davalının sorumluluğunun 21.800,92 Türk Lirası olduğu, davacı tarafça davalı nam ve hesabına yapıldığı ispat edilen işçilik giderlerinin ise 24.558,98 Türk Lirası olduğu, davalının toplam hakedişi 318.836,30 Türk Lirası'ndan 21.800,92 Türk Lirası kesinti indirildiğinde davalı alacağının 297.035,38 Türk Lirası olduğu, bu meblağdan davacı tarafça davalıya ödenen 286.658,60 Türk Lirası ve davalı nam ve hesabına yapılan işçilik gideri 24.558,98 Türk Lirası indirildiğinde davacının 14.182,20 Türk Lirası fazla ödeme yaptığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

5.Bölge Adliye Mahkemesinin bozma üzerine verdiği karara karşı taraf vekillerince temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık hallerinin ve usuli kazanılmış hak ilkesinin re'sen gözetildiği, bozma doğrultusunda karar verildiği; dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, anlaşıldığından, taraf vekillerinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.