Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununda yer alan "Yerleşim yeri adreslerinin tutulmasında kişilerin yazılı beyanı esas alınır. Bildirim, nüfus müdürlüklerine ve dış temsilciliklerimize adres beyan formuyla yapılır. Yerleşim yeri adresi aynı konut olan ailenin ergin fertleri birbirlerinin yerine adres beyanında bulunabilirler.", şeklindeki düzenleme ile bu maddeye aykırılığı düzenleyen aynı Kanun'un 68/1-c maddesindeki "Mülki idare amirince bu Kanunun 50 nci maddesinde belirtilen yükümlülükleri yerine getirmeyen kişilere 250 yeni Türk lirası, gerçeğe aykırı beyanda bulunanlara 500 yeni Türk lirası idari para cezası verilir." hükmü birlikte değerlendirildiğinde, sanığın eyleminin anılan Kanun'un 50. maddesinde düzenlendiği ve yaptırımının da idari para cezası olduğu ancak 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun (5326 sayılı Kanun) 20/2-c maddesi uyarınca soruşturma zamanaşımı süresinin gerçekleştiği anlaşılmıştır.

Açıklanan nedenlerle sanık müdafiin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 321/1. maddesi gereği BOZULMASINA, gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5326 sayılı Kanun'un 20. maddesi gereğince sanıklar hakkında İDARİ PARA CEZASI VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, 18.11.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.