Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 12.05.2025 tarihli ve 2025/1518 Esas, 2025/1127 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 15.04.2025 tarihli ve 2025/1518 Esas, 2025/1127 Karar sayılı kararıyla Anamur 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.12.2024 tarihli ve 2020/522 Esas,2024/975 Karar sayılı mahkûmiyet kararının kaldırılıp sanık hakkında beraat kararı verilmek suretiyle istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verildiği, sanığın temyiz dilekçesinde beraatini istediğini belirttiği nazara alındığında beraat hükmünün gerekçesine ilişkin olmayan temyizde, sanığın hukuki yararının bulunmadığı anlaşıldığından temyiz isteminin reddine dair 12.05.2025 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Anamur 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.10.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.