I- Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz isteminin incelemesinde Menderes 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.10.2023 tarihli ve 2021/891 Esas, 2023/447 Karar sayılı kararının sanık müdafiinin temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde; 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8/1. maddesinin, "Bölge adliye mahkemelerinin, 26.9.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2. maddesi uyarınca Resmî Gazete'de ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322. maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326. maddeleri uygulanır. (Ek cümle: 1/7/2016-6723/33 md.) Bu kararlara ilişkin dosyalar bölge adliye mahkemelerine gönderilemez." şeklinde düzenlendiği, Mahkemenin sanık ... bakımından verdiği 24.10.2023 tarihli hükmün sanık bakımından bozma kararı sonrası düzenlenen 16.02.2023 tarihli iddianame sonrası, açılan kamu davasının birleştirme kararı üzerine yapılan inceleme sonucunda kararın 24.10.2023 tarihinde yani Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başladığı 20.07.2016 tarihinden sonra verilmiş bulunması, kararın daha önceden Yargıtayın esasa ilişkin incelemesinden geçmemesi nedeniyle kanun yolu incelemesinin istinaf olduğu anlaşılmakla, esası incelenmeyen dosyanın mahkemesince yetkili ve görevli Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

II- Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz istemlerinin incelemesinde

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 09.11.2021 tarihli bozma ilâmından önce verilen ve yalnızca sanık tarafından temyiz edilen 25.02.2016 tarihli kararda sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h ve 62. maddeleri uyarınca hükmolunan 4 yıl 2 ay hapis cezasının 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanık lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine aynı Kanun’un 142/2-h, 143/1 ve 62. maddeleri gereğince hükmedilen 6 yıl 3 ay hapis cezasının 4 yıl 2 ay hapis cezası üzerinden infazı yerine, sanığın sonuç olarak 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA,ancak bu aykırılığın 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, "sanık ...'in 142/2-h, 143/1. ve 62. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi gereği kazanılmış hakkı gözetilerek, sanık hakkında hükmolunan 6 yıl 3 ay hapis cezasının 4 yıl 2 ay hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına” karar verilmek suretiyle sair yönleri usûl ve yasaya uygun bulunan hükmün Tebliğname'ye uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.11.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.