İlk Derece Mahkemesince hırsızlık suçundan verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun’un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanık müdafinin temyiz isteminin, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ve zarar giderimi nedeniyle indirim yapılmadığına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede; 5271 sayılı Kanun’un 280. maddesinin 1. fıkrasının (e) ve (f) bentlerinde bölge adliye mahkemelerinin duruşma açmaksızın hükmün bozulmasına karar verebileceği hâllerin sınırlı olarak sayıldığı, dosya içeriğine göre Uşak 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.10.2020 tarihli ve 2018/786 Esas, 2020/214 Karar sayılı dosyasında verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik sanık ve o yer Cumhuriyet savcısının istinaf istemleri üzerine yapılan inceleme neticesinde, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin, 11.05.2022 tarihli ve 2021/2622 Esas, 2022/1543 Karar sayılı kararı ile “...Müştekinin duruşmada beyan ettiği suça konu aracın müştekiye tesliminden sonra sanık tarafından yeniden alınarak kaza sonucu perte ayrılması olayı ile ilgili olarak ayrı soruşturma yapılıp yapılmadığı araştırılarak yapılmakta ise ilgili dosyanın getirilerek incelenmesi dava açılmış ise sanık hakkında TCK'nın 43 maddesinin uygulanma ihtimaline binaen mümkünse birleştirilerek delillerin birlikte değerlendirilmesi mümkün değilse onaylı bir suretinin dosya arasına konulması gerektiğinin düşünülmemesi ve kabule göre de; müşteki hazırlık aşamasında olayın geç vakitte gerçekleştiğini beyan ettiği olayın kolluğa geceleyin saat 10:20 sularında bildirildiği anlaşılmakla müştekiden olay saati sorularak gece işlenip işlenmediği araştırılıp tespit edilerek sonucuna göre sanık hakkında TCK'nın 143 maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,...” nedenleriyle hükmün bozulmasına karar verildiği, bozma sonrası Uşak 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.11.2023 tarihli ve 2022/448 Esas, 2023/694 Karar sayılı dosyasında verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik sanık müdafinin istinaf istemi üzerine yapılan inceleme neticesinde, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin, 16.04.2024 tarihli ve 2024/816 Esas, 2024/1711 Karar sayılı kararı ile “...Sanığın suç tarihinde müştekinin aracını hırsızladığı, müşteki aracın bulunduğu yeri tespit ederek kolluğa haber verdiği kolluk görevlileri sanığın evine gittiğinde sanığın suça konu aracın anahtarını kolluk görevlilerine iade ederek kısmi iadede bulunduğu anlaşılmakla TCK'nın 168/4 maddesi gereğince müştekiden kısmi iadeye rızası sorularak sonucuna göre sanık hakkında TCK'nın 168/1 maddesinin değerlendirilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,...” nedeniyle hükmün bozulmasına karar verildiği, ancak bozma kararlarında belirtilen hukuka aykırılıkların aynı Kanun’un 280. maddesinin 1. fıkrasının (e) ve (f) bentlerinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında gösterilmediği gözetilerek Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince davanın yeniden görülmesine karar verilmek suretiyle yapılacak duruşma sonucunda hukuka aykırılığın giderilmesi yerine, dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı verilmesinin ve anılan karara yönelik direnme yetkisi bulunmayan İlk Derece Mahkemesince yeniden hüküm kurulmasının yasal dayanağının bulunmadığı,

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 30.04.2025 tarihli ve 2024/6-490 Esas, 2025/197 Karar sayılı kararında “bölge adliye mahkemelerinin, kanuni dayanağı bulunmayan (5271 sayılı Kanun'un 280. maddesinin birinci fıkrasının (e) ve (f) bentlerinde sayılanlar hariç) bozma kararları ile iş bu bozma kararına istinaden ilk derece mahkemesince tesis edilen kararların, görevsiz mahkeme tarafından verilmiş olmaları nedeniyle hukuka açık ve ağır aykırılıkla malul olduklarından hükümsüz sayılmaları gerektiğinin…” kabul edildiği, keza Anayasa Mahkemesinin 12.06.2025 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanan 09.01.2025 tarihli ve 2023/33667 sayılı kararı ile de “İstinaf Dairesi kanunda açıkça öngörülmüş hâller dışında bir nedenle bozma kararı vermiş, bunun sonucunda başvurucunun temyiz kanun yoluna başvurma hakkının elinden alınmasına yol açmıştır. Böylelikle istinaf kanun yolu incelemesine ilişkin kuralların İstinaf Dairesince yapılan yorumun kişilerce öngörülebilecek belirlilikte olmadığı ve kanunun lafzıyla çeliştiği görülmüştür. Diğer bir ifadeyle İstinaf Dairesinin bu kararıyla başvurucunun mahkemeye erişim hakkına kanuni dayanağı bulunmayan bir müdahalede bulunulmuştur. Açıklanan gerekçelerle İstinaf Dairesinin 5271 sayılı Kanun'da sınırlı olarak sayılı hâller dışında bir sebeple bozma kararı vermesiyle gerçekleşen müdahalenin kanuni dayanağının olmaması nedeniyle başvurucunun Anayasa’nın 36. maddesinde güvence altına alınan adil yargılanma hakkı kapsamındaki mahkemeye erişim hakkının ihlal edildiğine..." hükmedilmekle yukarıda anılan şekilde verilen bozma kararlarının “hukuka açık ve ağır aykırılıkla malûl” olduğunun teyit edildiği dikkate alınmak suretiyle; İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin, 11.05.2022 tarihli ve 2021/2622 Esas, 2022/1543 Karar sayılı kararı ile bozma üzerine verilen Uşak 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.11.2023 tarihli ve 2022/448 Esas, 2023/694 Karar sayılı kararı, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin, 16.04.2024 tarihli ve 2024/816 Esas, 2024/1711 Karar sayılı kararı ile bozma üzerine verilen Uşak 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.01.2025 tarihli ve 2024/238 Esas, 2025/60 Karar sayılı kararların hukukî değerden yoksun olduğu belirlenerek yapılan incelemede; 5271 sayılı Kanun'un 280. maddesinin 1. fıkrasının (g) bendi uyarınca davanın yeniden görülmesine karar verilerek, duruşma açılıp, taraflar çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin 2. fıkrasına göre hukuka aykırılığın Bölge Adliye Mahkemesince giderilmesi sonucunda yeniden hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği Tebliğnâme'ye uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.12.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.