Yargıtay

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 7499 sayılı Kanun'un 22. maddesi ile 5271 sayılı Kanun'a eklenen geçici 6. maddenin 1. fıkrasının (d) bendi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Katılanın yokluğunda yapılan yargılama sonucunda verilen Aydın 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.06.2019 tarihli ve 2018/561 Esas, 2019/560 Karar sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın, katılana tebliğ edilmediğinin anlaşılması karşısında; hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının usulüne uygun olarak kesinleşmediği gözetilmeden denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işlendiği gerekçesiyle sanık hakkında açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanması suretiyle yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.12.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.