İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır." ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanığın mahkeme huzurunda sarhoş olduğu ve olayı hatırlamadığı şeklindeki beyanlarının suçun ikrarı olduğu değerlendirmesi ile herhangi bir araştırma yapılmaksızın hatalı şekilde hüküm tesis edildiği, dosya kapsamında mevcut net ve anlaşılır olmayan görüntülerdeki kişinin sanık olup olmadığının belli olmadığı, sanığın suçu işlediğinin sabit olmamasına karşın cezalandırılmasının adil olmadığı, sanığa zararı karşılamak üzere süre verildiği ancak sanığın kaza geçirmesi ve akabinde ceza evine girmesi nedeniyle ödeme yapamadığını beyan edip tekrar süre talep etmesine karşın talebin hakkaniyete aykırı şekilde reddedildiğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede, Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1.Sanık hakkında tekerrüre esas alınan İzmir 18. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.11.2019 tarihli ve 2019/653 Esas, 2019/869 Karar sayılı mahkûmiyet hükmünün, Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 01.04.2024 tarihli ve 2024/14185 Esas, 2024/2903 Karar sayılı ilâmı ile bozulduğu, sanığın adli sicil kaydında bulunan ve tekerrüre esas olduğu anlaşılan İzmir 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.11.2019 tarihli ve 2019/187 Esas, 2019/930 Karar sayılı mahkûmiyet hükmünün ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 09.02.2022 tarihli ve 2022/421 Esas, 2022/161 Karar sayılı kararı ile bozulduğunun anlaşılması karşısında; anılan kararların tekerrüre esas alınamayacağı ve sanığın adlî sicil kaydında tekerrrüre esas alınabilecek başkaca bir mahkûmiyet hükmünün de bulunmadığı, buna göre sanık hakkında hükmedilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilemeyeceği gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesi,

2.5237 sayılı Kanun’un 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanmasının kanunî zorunluluk olduğu anlaşıldığından Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c. maddesi hükmüne göre zorunlu müdafii ücretinin yargılama gideri olarak sanığa yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılıkların aynı Kanun'un 303. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanması ile yargılama giderlerine ilişkin bölümlerin çıkarılmasına ve yerine "Sanık için görevlendirilen müdafii ücreti 1.113,00 TL'nin zorunlu kamu gideri olması nedeniyle Hazine üzerinde bırakılmasına, 1 adet tebligat gideri 42,00 TL'nin sanıktan tahsili ile hazineye gelir kaydına" ibaresinin eklenmesine karar verilmek suretiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca İzmir 23. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.12.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.