Davacı tarafından, davalı aleyhine 19.6.2006 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 25.8.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Münire tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü: Dava, davacıya ait 720 parsel sayılı taşınmazın genel yola bağlantısı olmaması nedeniyle davalıya ait 722 parsel sayılı taşınmazdan geçit hakkı tesisi istenmesine ilişkindir. Davalı, davacının eşi olduğunu açıklayarak davayı kabul ettiğini beyan etmiştir.

Mahkemece davacının, eşine ait taşınmazdan geçit hakkı talep etmesinde hukuki yararının bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hükmü davacı temyiz etmiştir.

Dava, Türk Medeni Kanunun 747. maddesine dayanılarak açılmış, geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir. Ülkemizde arazi düzenlemesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlanması sağlanır. Uygulama ve doktirinde genellikle bunlardan ilkine mutlak geçit ihtiyacı veya geçit yoksunluğu, ikincisine de nisbi geçit ihtiyacı yada geçit yetersizliği denilmektedir. Geçit hakkı verilmesine ilişkin davalarda bu hak taşınmaz leh ve aleyhine kurulur. Eldeki davada kadastro paftası incelendiğinde davacı taşınmazının genel yola bağlantısı olmadığı, mutlak geçit ihtiyacı içinde bulunduğu görülmektedir. Dava tarihi itibariyle davacının bu davayı açmakta hukuki yararı bulunmaktadır.

O halde mahkemece yapılacak iş, taşınmaz başında bilirkişiler aracılığı ile keşif yapılmalı (HUMK.nun 363) keşfi izlemeye ve denetime uygun alınacak bilirkişi raporuna göre davacının genel yola ulaşımında en elverişli yol saptanmalı, geçit irtifaklarının taşınmazların leh ve aleyhine tesis edilmesi gerektiği ilkeleri de gözetilerek sonuca gidilmesi gerekirken yükümlendirilecek olan 722 parsel sayılı taşınmazın davacının eşi G… …. K… ……'a ait olması davacı parselinin dava tarihi itibariyle ana yola ulaşması için rizaen geçite açık yerlerden sayılması yani taraflar arasında rızai olarak geçit hakkı tesisinin mümkün bulunması düşüncesinden hareketle eksik inceleme ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.