2. Ceza Dairesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; 04/09/2013 tarihli dilekçesi ile eski hale getirme ve temyiz isteminde bulunan sanığın bu talebi ile ilgili olarak, CMK'nın 42. maddesinin 1. fıkrasında, "süresi içinde usul işlemi yapılsaydı, esasa hangi mahkeme hükmedecek idiyse, eski hale getirme dilekçesi hakkında da o mahkeme karar verir" şeklindeki düzenleme karşısında, hükmün temyizi aşamasında ileri sürülen eski hale getirme istemi hakkında dairemizce karar verilmesi gerekip, öncelikle eski hale getirme istemi hakkında karar verilmesi gerektiğinden, mahkemenin eski hale getirme isteminin reddine dair 06.09.2013 günlü ek kararı ile bu karara itiraz üzerine verilen... Ağır Ceza Mahkemesinin 11.10.2013 gün, 2013/1157 D.İş sayılı kararının hukuken geçersiz olduğu belirlenerek; Sanığın yokluğunda verilen mahkumiyet hükmünün, 07/12/2012 tarihli, talimat mahkemesince alınan savunması sırasında bildirdiği adresine, 15/04/2013 tarihinde tebliğ olduğu, ancak muhatabın adreste bulunmama sebebinin tebliğ evrakına yazılmaması nedeniyle, yapılan tebliğ işleminin 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1 ve 23/7. maddeleri ile Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 35/1-f. maddesine aykırı olduğundan geçersiz olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın eski hale getirme talebinin kabulü ile öğrenme üzerine verdiği 04/09/2013 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede; TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 04/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.