2. Ceza Dairesi

5237 sayılı TCK’nın 7/2 ve 5252 sayılı Kanun'un 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün, önceki ve sonraki Kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nın 493/1. maddesinde yer alan suçun ögelerinin farklı olduğu; sanığın suç tarihinde gece sayılan zaman diliminde, sanığın müştekiye işyerinin muhkem kapı kilidini kırmak suretiyle içeri girip suça konu eşyaları çaldığı, dosya içerisinde bulunan tutanak içeriğine göre şüphe üzerine görülen sanığın elindeki suça konu malzemeleri atarak kaçtığının yapılan araştırma neticesinde suça konu malların müştekinin işyerinden çalındığının tespit edildiğinin belirtildiği, müştekinin soruşturma evresindeki beyanında da çalınan bir kısım malların iade edilmediğini beyan ettiği ve bu itibarla sanığın eyleminin tamamlandığı, suça konu malzemeleri ise kendi rızasıyla teslim etmediği gözetildiğinde sanığın eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143 maddesine uyan hırsızlık suçunun yanı sıra, aynı Kanun'un 151/1, 116/2-4, maddelerinde belirtilen mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığını bozma suçlarını da oluşturduğu ancak, suç tarihi itibariyle mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarının uzlaşma kapsamında olduğu da değerlendirilerek, mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından 5271 sayılı CMK'nın 253 ve 254. maddeleri uyarınca uzlaştırma işlemleri yapılıp sonucuna göre, sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 493/1 maddeleriyle 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143, 151/1, 116/4 119/1-c maddeleri uyarınca verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip sonuç cezalar karşılaştırılarak lehe olan yasa hükümlerinin belirlenmesi gerektiği gözetilmemiş ise de, mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığını bozma suçlarından herhangi bir uygulama yapılmaması ve verilen sonuç cezanın açıkça sanık lehine olması, karşı temyiz bulunmaması nedeniyle bu hususlar bozma nedeni yapılmamıştır. Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA, 11.10.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.