11. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davada ... Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17/09/2010 tarih ve 2009/191-2010/226 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 1961 yılında kurulmuş olup Türkiye’nin bisküvi sektöründe faaliyet gösteren en önde kuruluşlarından biri olduğunu, müvekkilinin “...”, “...” ibarelerini taşıyan markalarının uzun yıllardır sahibi olduğunu, bu markaların maliki olduğu gibi aynı zamanda 2005/04078 ve 2006/04582 no’lu “...” ibareli tasarımlarında sahibi olduğunu, bu markaları meşhur ve maruf hale getirdiğini, davalı şirketin 2007/46971 Kod nolu “ ... ” ibareli markanın tescili için diğer davalı TPE’ye başvuruda bulunduğunu, başvuruya müvekkili tarafından itiraz edildiğini, ancak itirazının haksız olarak reddedildiğini, dava konusu markanın müvekkili markaları ile ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğunu, davalı şirketin kötü niyetli olduğunu, “...” ve “...” ibarelerinin davalı tarafında mükerrer marka tescilleri olduğunu, dava konusu markanın esas unsurunun bu durumda “Kakao Keyfi” olduğunu, dava konusu markanın 556 sayılı KHK. 7/1-b ve 8/1-b gereği iptali gerektiğini ileri sürerek, 2009-M-2354 sayılı YİDK kararının iptalini, 2007/46971 kod no’lu markanın tescili halinde.hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, YİDK kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir. Diğer davalı .... vekili, davanın kötü niyetli açıldığını, davacı markalarının dava konusu marka ile benzer olmadığını, “...” markasının davacı markalarından, hatta davacının “...” markalarından bile daha fazla tanınmış olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, dava konusu markanın, ortalama tüketici tarafından “...” ibareleri ile birlikte bir bütün olarak algılandığı, Türkiye’de tanınmış marka olan, “...” ibaresinin dava konusu markanın unsuru olduğu, keza Türkiye’de tanınmış marka olan “...” ibaresinin davacı markalarının unsuru olduğu dikkate alındığında, markaların 556 sayılı KHK.md. 8/1-b anlamında benzer olmadığı ve karıştırılma ihtimalinin bulunmadığı, davacının “çay keyfi”, “çikolata keyfi” ibareli markalarının tek başına tescil edilemediği, “çay keyfi” , “çikolata keyfi” ibarelerinin, 556 sayılı KHK’nin. 5 maddesi gereği “çay”, “ çikolata” ve benzer emtialar için ayırt edici niteliğinin bulunmadığı, keza “keyif” “keyfi” ibarelerinin de 30. sınıftaki yiyecek grupları için nitelik, değer göndermesi yaptığından marka hukuku açısından ayırt ediciliği yüksek birer işaret olmadığı, gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir. Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.