2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "nafaka" davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (kadın) tarafından; kocanın davasının kabulü, kusur belirlemesi ve lehine maddi ve manevi tazminata hükmedilmemesi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davalı-davacı kadının usulüne uygun şekilde bir maddi ve manevi tazminat talebi bulunmamaktadır. Mahkemece, “tarafların eşit kusurlu davranışlarıyla evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı” kabul edilerek boşanmalarına karar verilmiştir.

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, mahkemenin de kabulünde olduğu üzere davacı-davalı kocanın sadakatsiz davrandığı anlaşılmakta olup, gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya neden olan olaylarda davacı-davalı koca ağır kusurlu ise de, güven sarsıcı davranışlarda bulunan kadın da boşanmaya neden olan olaylarda az da olsa kusurlu olup, kocanın boşanma davası yönünden Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşulları oluşmuştur. Kocanın boşanma davasının kabulü ile boşanmaya karar verilmiş olması, açıklanan sebeplerle sonucu itibarıyla doğru olduğundan, davalı-davacı kadın'ın bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiş, kocanın davasının kabulü nedeniyle verilen boşanma hükmünün, kusura ilişkin gerekçesi açıklanan şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HMUK.md.438/son).