11. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davada ...

37.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 18/12/2012 tarih ve 2011/353-2012/288 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 10/12/2013 günde başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp, hazır bulunan davacılar vekili Av.... ile davalı vekili Av.... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmış olup, Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinden ... ile ...’nın eş, diğer müvekkili ...’nın ...’nın annesi olduğunu, müvekkillerinin davalı bankanın ...Şubesinin yıllardır müşterisi olduklarını, müvekkillerinden ...’nin 12.5.2004 tarihinde bankaya gittiğinde şube müdürü Ayşe Tokay’ın görevine son verildiğini öğrendiğini, bankaya yazılı olarak hesap bilgilerinin bildirilmesi için müracaat ettiklerini, ancak bir sonuç alamadıklarını, banka müdürü aleyhine ceza soruşturmasının başlatıldığını ileri sürerek, müvekkili ... için, ödenmeyen mevduatlarının faizli bakiyesi olan 530.000 USD ile işleyen temerrüt faizi 10.766 USD’nin ve 25.000 YTL manevi tazminatın, müvekkili ... için, ödenmeyen mevduatlarının faizli bakiyesi olan 2.279.000 USD ile işleyen temerrüt faizi 51.158 USD’nin ve 25.000 YTL manevi tazminatın, müvekkilleri ... ve ... için,müşterek mevduatlarının faizli bakiyesi olan 1.060.000 USD ile işleyen temerrüt faizi 25.734 USD’nin, müvekkili ... için, ödenmeyen mevduatlarının faizli bakiyesi olan 266.065 USD ile işleyen temerrüt faizi 5.501 USD’nin ve 25.000 YTL manevi tazminatın faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, alınan bilirkişi raporuna ve tüm dosya kapsamına göre, davalı bankanın faiz ile ilgili sorumluluğunun, davacının açtırdığı hesap türüne uygulanan faiz oranı ile sınırlı olduğu, buna göre mevduat hesaplarındaki alacak miktarlarına davacıların parasını bankadan talep ettiği tarihe kadar davalı bankanın bu tür hesaplara uyguladığı emsal faiz oranına göre hesaplanarak akdi faiz, bu tarihten sonra da 3095 sayılı Kanun'un 4/a hükmü uyarınca tespit edilecek faiz oranı üzerinden temerrüt faizi uygulanması, davalı bankanın hesaba yatırdığı tutarlar kadar davanın konusuz kalması nedeniyle bu miktarların mevduat alacak miktarlarından mahsubu gerektiği sonucuna varılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1.Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin aşağıdaki bentler kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2.Dava, bankacılık işlemlerinden kaynaklanan alacağın tahsili istemine ilişkindir.Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucu, dava açıldıktan sonra davalı banka tarafından davacıların hesabına yapılan ödeme miktarları kadar davanın konusuz kaldığı kabul edilerek yapılan ödeme miktarlarına isabet eden davacı talepleri yönünden davanın konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına şeklinde hüküm kurulması yerinde ise de dava tarihi itibariyle davacıların isteminin yerinde ve haklı olması nedeniyle dava açıldıktan sonra yatırılan miktarlara isabet eden yargılama gideri ve vekalet ücretinden davacıların sorumlu tutulmaması gerekirken konusuz kalan miktarı da kapsayacak şekilde davacı tarafın harç, yargılama giderleri ve vekalet ücreti ile sorumlu tutulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacılar yararına bozulması gerekmiştir.

3.Öte yandan, davalı banka mahkemece verilen bozmadan önceki karar ile kendisine yüklenen karar ve ilam harcı tutarı olan 230.685,02 TL'yi ... olmasına göre mahkemece davalı tarafından ödenen bu harç miktarı nazara alınmadan davalının yeniden harç ile sorumlu tutulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle de davalı yararına bozulması gerekmiştir.