2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı erkek tarafından; kadının davasının kabulü yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Türk Medeni Kanununun 166/1-2. maddesi uyarınca; boşanma kararı verilebilmesi için evlilik birliğinin, ortak hayatı sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığının sabit olması gerekir. Mahkemenin de kabulünde olduğu üzere davacı-karşı davalı kadın tanık bildirmemiş, diğer delilleri ile de iddialarını ispat edememiştir. Gerçekleşen bu durum karşısında davalı erkeğin ispatlanan bir kusuru olmadığı halde davanın reddine karar verilmesi gerekirken, "Her ne kadar davacının kendi iddialarını ispat edemediği ve yine davalının da kendi iddialarını ispat edemediği kanaatine varılmış ise de, evlilikte mevcut gelinen nokta göz önünde bulundurulduğunda, artık evliliğin devamında tarafların korunacak bir menfaatinin kalmadığı kanaatine varıldığından boşanma yönünden tarafların eşit kusurlu olduğuna kanaat edilerek davanın kabulüne karar vermek gerekmiştir." şeklinde hatalı ve soyut gerekçeyle yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.