22. Hukuk Dairesi

... 11. İş Mahkemesi tarafından yapılan ilk yargılama neticesinde, 09.07.2014 tarihli ve 2014/302 esas, 2014/473 karar sayılı Yargıtay 7.Hukuk Dairesinin 06.10.2015 tarihli, 2015/3620 esas, 2015/18189 karar sayılı ilamıyla onanmak suretiyle kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Davacı iş sözleşmesinin haklı bir sebep olmadan feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiş olup Mahkemece davanın kabülü ile davacının işe iadesine karar verildiği görülmüştür. Ancak verilen karar Dairemizin 03.05.2016 tarih ile 2016/7715 esas ve 2016/13214 sayılı karar ile feshin geçerli sebebe dayandığının kabülü ile mahkeme kararının bozularak ortadan kaldırılmasına kesin olarak karar verildiği görülmüştür.

Mahkemece Yargıtay kararının kesin olmasına rağmen, bozma kararı olarak değerlendirdiği ve yeni esasa kaydettiği, tarafların bozma ilamına karşı beyanlarının alındığı sonrasında da ilk celsede, Yargıtay tarafından verilen kararın kesin olması sebebi ile karar verilmesine yer olmadığına yine kesin olarak karar verilmiştir. Davacının temyizi üzerine Mahkemece bu kez ek karar ile temyiz talebinin reddine karar verilmiş ise de; davacı bu kez bu karara karşı temyiz ve yargılamanın yenilenmesini talep etmiştir.

Davacı, mahkemenin temyiz talebinin reddine ilişkin kararı temyiz etmiş ise de; Dairemizin 03.05.2016 tarihinde vermiş olduğu kararın, 4857 sayılı İş Kanunu 20.maddesi 3.fıkrasındaki hükmü doğrultusunda kesin niteliktedir. Mahkemece, Yargıtay tarafından verilen karar üzerine yeniden esasa kaydedilmesinin maddi hatadan kaynaklandığı ve yok hükmünde olduğu dolayısıyla temyize ilişkin talebinin değerlendirilemeyeceği anlaşıldığından davacının temyiz isteminin REDDİNE, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.