2. Ceza Dairesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Dosya içeriğine uygun şekilde işyeri dokunulmazlığının ihlali suçunun oluştuğu belirlendiği halde, uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK'nın 116/2. maddesi yerine aynı Kanun'un 116/1. maddesi olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiş, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 19/03/2013 tarihli, 2012/2-1500 esas ve 2013/95 karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, suç tanımında hapis cezası ile adli para cezası seçenek yaptırım olarak düzenlenmiş ise, temel ceza belirlenirken TCK’nın 61/1. maddesi gereğince hapis cezası seçildikten sonra, TCK’nın 50/2. maddesindeki düzenlemeye göre hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesinin mümkün olmaması karşısında, sanık hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan hüküm kurulurken TCK’nın 50/2. maddesi gözetilerek hapis cezasının adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının hırsızlık suçundan hükmolunan hapis cezasının infazı aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 02/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.