4. Hukuk Dairesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 26/01/2015 gününde verilen dilekçe ile manevi kişiliğe yönelik hukuka aykırılığın tespiti ve yayınlanması istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 23/02/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü. Dava, manevi kişiliğe yönelik hukuka aykırılığın tespiti ve yayınlanması istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davalının mimarlar camiasına yönelik sitelerde ve bir çok kişiye ulaşan mail gruplarında müvekkilinin saygınlığına zarar verecek hakaret içerikli yazılar paylaştığını belirterek kişiliğe yönelik hukuka aykırılığın tespiti ve yayınlanması isteminde bulunmuştur.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davaya konu yazılarda kullanılan ifadelerin manevi şahsiyeti ihlal eder nitelikte hukuka aykırı olduğu gerekçesiyle istemin kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamından, davalının davacı Oda’ya üye olduğu, 2001 yılında işvereni ile arasında yaşanan uyuşmazlıkta davacının hakem sıfatıyla müdahil olduğu anlaşılmaktadır. Davaya konu yazılar bir bütün olarak değerlendirildiğinde, davacının uygulamalarına ilişkin görüşler eleştirel bir dille ifade edilmiştir.

Her ne kadar mahkemece, dava konusu yazılarda geçen bazı ifadelerin davacının kişilik haklarına saldırı oluşturduğu benimsenmiş ise de; davalının eleştirel niteliğindeki ifadelerinin küçültücü ve hakaret niteliğinde olmayıp davacının kişilik haklarına saldırı amacı taşımadığı, bütün olarak eleştiri sınırlarını aşmadığı anlaşılmaktadır. Şu durumda, davacıya yönelik kişilik haklarını ihlal edici bir ifadeden söz edilemeyeceği anlaşıldığından istemin reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş ve hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.