14. Hukuk Dairesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 27.03.2006 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 15.05.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar ..., ..., ..., ..., ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü: K A R A R Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir. Davalı ..., davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacıya ait 889, 890, 891, 892, 893, 894, 895 parsel sayılı taşınmazlar yararına davalılara ait 1033 parsel sayılı taşınmaz üzerinde geçit tesisine karar verilmiştir. Hükmü, davalılar ..., ..., ..., ..., ve ... temyiz etmiştir.

1.Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre davalılar ..., ..., ..., ..., ve ...'ın diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2.Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir. Geçit hakkı kurulması davalarında amaç, genel yola bağlantısı olmayan taşınmazların yolla bağlantısının sağlanmasıdır. Bundan dolayı, geçit kurulurken ihtiyaç içinde olan taşınmaz kesintisiz olarak genel yola bağlanmalıdır. Buna uygulamada “kesintisizlik ilkesi” denilir.

Davacı maliki olduğu 889, 890, 891, 892, 893, 894, 895 parsel sayılı taşınmazları lehine geçit kurulmasını talep etmiştir. Dava ile davacının maliki olduğu birden fazla taşınmaz lehine geçit kurulması istendiğinden davacının her bir taşınmazının kesintisizlik ilkesine uygun şekilde yolla bağlantısının sağlanması gerekir.

Mahkemece, davacının maliki olduğu 889, 890, 891, 892, 893, 894, 895 parsel sayılı taşınmazları lehine geçit hakkı tesisi talep ettiği gözetilerek ek rapor alınmak suretiyle davacının bu yedi adet taşınmazı yararına herbirinin ana yola kesintisiz bağlanacağı şekilde geçit hakkı kurulması gerekirken kesintisizlik ilkesine aykırı olarak sadece 895 parsel sayılı taşınmaz lehine geçit tesisi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.