Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 08.11.2018 tarihli 2018/427 esas ve 2018/517 karar sayılı ilamı gereğince, sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında suça konu faturaların, 213 sayılı VUK'nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmaması karşısında; Dairemizin 24.05.2018 tarih, 2017/9243 esas ve 2018/4947 karar sayılı ilamına kısmen uymak suretiyle faturalar temin edilmeye çalışılmış ve ulaşılamadığı gerekçesi ile başkaca bir araştırma da yapılmaksızın ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 08.11.2018 tarihli Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 08.11.2018 tarihli 2018/427 esas ve 2018/517 karar sayılı ilamı dikkate alınmaksızın sanığın beraatine karar verilmiş ise de; suça konu faturaları düzenleyen mükellefler hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarının içeriği, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sanık tarafından kullanılan suça konu faturaların çoğunluğunu düzenleyen şirket yetkilisi... hakkında açılan dava dosyasının kapsamı ve sanığın ibraz edeceğini söylemesine rağmen, yargılama aşamasında faturaların gerçek alım-satım karşılığı olduğuna dair ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan herhangi bir belgeyi dosyaya sunmadığının anlaşılması karşısında, sanığa yüklenen 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçunun unsurları itibariyle oluştuğu gözetilmeden, eksik incelemeyle yazılı şekilde beraat kararı verilmesi, Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 19.09.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.