15. Ceza Dairesi

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü; Sanığa atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdii edildiği ancak; uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Müştekinin evlenebileceği bir bayan aradığı, temyiz dışı sanıklar İbrahim ve... ile birlikte sanık ...'ın yanına gittikleri, ... isimli bir bayanı evlenebileceği kişi olarak tanıttıkları, müştekinin... isimli bayana 5.100 TL değerinde ziynet eşyası ve yaklaşık 200 TL değerinde kıyafet aldığı, bu alışverişler sonrasında... isimli bayan ile abisi olarak tanıtılan ... isimli kişiyle birlikte ortadan kayboldukları, müşteki ...'un ... olarak bilinen şahsa 3.000 TL, İbrahim'e 2.000 TL, ...'e 500 TL ve ...'a yaklaşık 2000 TL verdiği, sanıkların en başından beri iştirak iradesiyle planlı olarak hileli davranışlarla müştekiyi kandırıp evlenme vaadi ile menfaat temin ettikleri eylemin dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir. Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 18/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.