22. Hukuk Dairesi

   Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

  Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı, davalıya ait işyerinde 03.03.2006-07.01.2011 tarihleri  arasında  çalıştığını,   çalışma  koşullarında esaslı  nitelikte  değişiklik yapılması  nedeni  ile  iş  sözleşmesini  haklı  nedene  dayanarak  feshettiğini, işyerinde fazla çalışma yapmasına ve hafta tatillerinde çalışmaya devam etmesine rağmen bu çalışma karşılığı ücret alacaklarının ödenmediğini  ileri sürerek,  kıdem  tazminatı  ile  bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini  istemiştir.

Davalı vekili, iş yoğunuluğu  nedeni ile davacının  görevinin değiştirilmiş  olmasının  çalışma koşullarında esaslı değişiklik olarak  kabul edilemeyeceğini, davacının fazla çalışma yapmadığını ve işyerinde  hafta tatillerinde çalışılmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının  fazla mesai, hafta tatili çalışma iddiasını  tanık  beyanları ile  ispatladığı, taraflar arasındaki iş  sözleşmesinin  davacı   işçi  tarafından  haklı  nedene  dayalı  feshedildiği   gerekçesi  ile   davanın  kısmen  kabulüne    karar verilmiştir. Kararı  davalı taraf  temyiz etmiştir.

1.Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının   aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2.Davacı işçinin hafta tatili ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur. 4857 sayılı İş Kanununun 46 ncı maddesinde, işçinin tatil gününden önce aynı Yasanın 63 üncü maddesine göre belirlenmiş olan iş günlerinde çalışmış olması koşuluyla, yedi günlük zaman dilimi içinde yirmidört saat dinlenme hakkının bulunduğu belirtilmiş, işçinin hafta tatili gününde çalışma karşılığı olmaksızın bir günlük ücrete hak kazanacağı da 46 ncı maddenin ikinci fıkrasında hüküm altına alınmıştır.  Hafta tatili gününde çalıştığını iddia eden işçi, norm kuramı uyarınca bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Hafta tatillerinde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. Hafta tatili çalışmalarının yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkân dahilindedir. İş yerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda,  davacı  ve  davalı  tanıkların ortak anlatımları ile davacının işyerinde  hafta  içi  5 gün  çalıştığı,  ayda  2  defa  cumartesi  günleri  2  saat  çalışma  yaptığı,  pazar  günleri  ise çalışmadığı sabittir. Davacı  işçinin  yedi günlük zaman dilimi içinde yirmi dört saat dinlenme hakkını kullandığı anlaşıldığından hafta tatili ücret alacağı isteminin reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bu husus bozmayı gerektirmiştir.