22. Hukuk Dairesi

   Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

  Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı davalı idareye bağlı Aydın İl Çevre Müdürlüğünde şoför olarak çalıştığını, iş yerinde uygulanmakta olan toplu iş sözleşmesi hükümlerinden yararlandığını, kurum müfettişlerinin şoförlere seyyar görev tazminatı yerine geçici görev yolluğu ödenmesi gerektiğini belirterek hesaplanan fazla tutarın kuruma ödendiğini, işlemin hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek yapılan ödemenin davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı idare, yapılan teftiş sırasında Aydın Çevre İl Müdürlüğünün 2008 yılı içinde vize edilen seyyar görev tazminatı cetvellerinde şoför ünvanlı personele yer verildiği halde davacıya seyyar görev tazminatı yerine yurtiçi geçici görev yolluğu ödendiğini, bu ödemenin yersiz olduğunu ve geri istendiğini yapılan işlemlerde bir hatanın olmadığını beyan ederek açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının şoför olması, yapılan tek taraflı vize cetveli işlemi öncesinde taraflar arası kararlaştırılan toplu iş sözleşmesi özel hükmü ile açıkça şoför olarak çalışan işçilerin asli görevinin merkeze bağlı olarak gezici nitelikte yerine getirmeyen ve sınırlarını belediye sınırı olarak fiilen yerine getiren işçiler olarak belirlemesi hükmünün görmezden gelinemeyeceği belediye sınırları dışındaki çalışmaları sebebiyle geçici görev yolluğu ödenmesi gerekirken seyyar görev tazminatı ödenmesi gerekiğinden bahisle iadesinin talep edildiği, iade talebinin hukuka aykırı olduğu gerekçesiyle  davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğinden davacının Aydın İl Çevre ve Orman Müdürlüğü işyerinde şoför olarak, iş sözleşmesi ile 15.08.2003 tarihinde işe başladığı, sendika üyesi olduğu ve toplu iş sözleşmesinin  hükümlerinden yararlandığı, davalı bakanlık müfettişince yapılan denetim sonucunda, müdürlükte görevli şoförlerin seyyar görev tazminatı verilmesi gerekirken geçici görev yolluğu ödemesi yapılması nedeniyle fazla ödenen tutarın faizi ile 1681,23 TL'nin davacıdan tahsil edildiği anlaşılmıştır. Toplu İş Sözleşmesi'nin 37/a. bendinde asli görevleri gereği memuriyet halli dışında ve belirli görev bölgesi içinde fiilen gezici olarak görev yapanlara Maliye Bakanlığınca vize edilen cetveller esas alınarak Seyyar Görev Tazminatı bölge dışında ise genel hükümlere göre gündelik ödeneceği belirtilmiştir.

Toplu İş Sözleşmesi 37/b. bendinde ise asli görevi gezici nitelikte olmayan fiili görevlerini işyeri merkezinde ifa eden mevsimlik ve daimi statüye ait işçilere bulunduğu belediye dışına geçici görevlendirilmeleri halinde geçici görev yolluğu ödeneceği düzenlenmiştir.

Somut olayda davacı şoför olarak asli görevi gereği memuriyet mahalli dışında ancak görev bölgesi içinde fiilen gezici görevli çalıştığından davacının geçici görev yolluğundan yararlanması mümkün olmayıp davacı hakkında Toplu İş Sözleşmesi 37/a. maddesinde seyyar görev tazminatı ödenmesi gerekirken, davacının yaptığı işin niteliğine bakılmasızın yer bakımından yapılan sınırlamalara dayalı olarak yorum yapan bilirkişi görüşüne göre davacı hakkında asli görevi gezici nitelikte olmayanlara uygulanan geçici görev yolluğunun verilmesi şeklindeki mahkeme kabulü hatalı olup, davanın reddi yerine kabulüne karar verilmesi bozma nedenidir.