6. Hukuk Dairesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü. Dava, kira süresinin bitmesi nedeniyle tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece istemin reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dilekçesinde taşınmazın eski maliki tarafından, davalıya arsa vasfıyla otopark olarak kiralanan taşınmazı satın aldığını, Borçlar Kanunundaki sürelere uyarak gönderdiği ihtarnamede, kira süresi bitiminde sözleşmeyi uzatmayacağını ve ihtiyacı için kullanacağını bildirdiğini ancak buna rağmen davalının taşınmazı tahliye etmediğini belirterek taşınmazdan tahliyesini istemiştir.Davalı ise davanın süresinde olmadığını eski malikle yapılan sözleşmenin 1.7.2010 tarihine kadar geçerli olacağı konusunda sözlü anlaşmaya varıldığını ve satımın da muvazaalı olduğunu ileri sürerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.Mahkemece dava 6570 Sayılı Yasanın 7/d maddesi gereğince açılan iktisap ve ihtiyaç nedeniyle tahliye davası olarak nitelendirilerek davanın süresinde olmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiştir.

Dava konusu taşınmaz 2008 tarihli sözleşmeyle arsa vasfında otopark olarak kullanılmak üzere davalıya kiralanmıştır.Bu durumda taşınmazın Borçlar Kanununa tabi olduğu tartışmasızdır. Her ne kadar kira sözleşmesinin kira süresi kısmında ay ve gün belirtilmese de gerek kira sözleşmesinin diğer kısımlarından gerekse taraf beyanlarından ve kira bedelinin ödenme şeklinden kira başlangıcının 1.7.2008 tarihi olduğu ve bir yıl süreli olduğu anlaşılmaktadır. Davacı taşınmazı 6.3.2009 tarihinde iktisap etmiş, 10.3.2009 keşide 16.3.2009 tebliğ tarihli ihtarıyla Borçlar Kanununun 262.maddesi gereği tahliye iradesini karşı tarafa bildirmiş 6.7.2009 tarihinde süresinde bu davayı açmıştır.Bu nedenle dava konusu taşınmaz Borçlar Kanununa tabi olup, süresinde de dava açıldığından başka hiçbir neden aranmaksızın mahkemece istemin kabulüyle davalının taşınmazdan tahliyesine karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmadığından hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.