1. Hukuk Dairesi

Davacı Hazine, tapuda   davalı  adına  kayıtlı  13  parsel  sayılı  taşınmazın,  kıyı  kenar  çizgisi   içinde  kaldığını  ileri  sürerek   tapu  iptal  isteğinde  bulunmuştur. Davalı, davanın  reddini  savunmuştur.

Davanın  kabulüne  ilişkin  olarak verilen  karar darice, 5841  Sayılı  Yasanın  2. maddesi  ile  3402  Sayılı Yasanın  12.  maddesinin  3.  fıkrasına   eklenen  geçici  10.  maddesi  gereğince  on yıllık  hak  düşürücü  sürenin  geçtiği, davanın  reddine  karar  verilmesi   gerektiğine  değinilerek  bozulmuş,  hükmüne   uyulan  bozma  ilamı   gereğince  davanın  reddine  karar  verilmiştir. Karar, davacı  tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi . . raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, 3621 Sayılı  Yasadan  kaynaklanan  tapu  iptali ve  sicil  kaydının  kütükten  terkini  isteğine  ilişkin  olup, mahkemece  hükmüne   uyulan  bozma   ilamında  belirtildiği  şekilde  14.3.2009  tarihinde  yürürlüğe  giren  5841  Sayılı  Yasa   ile  değişik 3402   Sayılı  Yasanın  12/3  maddesi  hükmü  gereğince  davanın  hak  düşürcü  süreden   reddine  karar  verilmiş  olmasında  kural  olarak  bir  isabetsizlik  yoktur. Davacının  bu  yöne  değinen  temyiz  itirazları   yerinde  değildir. Reddine. Ancak, her  dava  açıldığı  tarihdeki   koşullara  tabidir.

Davanın açıldığı  tarihten  sonra  yürürlüğe  giren  bir  yasal   düzenleme  veya   ittihaz  edilen  bir İçtihatı  Birleştime   Kararı   gereğince, dava  tarihinde  haklı  olduğu  halde, haksız   duruma   düşen  tarafın   yargılama   giderlerinden  sorumlu   tutulamayacağı  tartışmasızdır.                                             Öyle ise,  çekişmeli  taşınmazın  iddia   edildiği  gibi   tamamı  değil de,  bir  bölümünün   tanımı  3621  Sayılı  Yasanın  4.  maddesinde  yapılan  kıyıda    kaldığı   saptandığına  göre, davacı   Hazinenin  davasında  kısmen  haklı  olduğu ve   yargılama  giderlerinden  de   haklılık   oranı  başka  bir  deyişle  taşınmazın  kıyı  kenar   çizgisi  içinde   kalan ve  kalmayan   bölümlerin   değerleri   gözetilmek  suretiyle   belirli  oran  dahilinde   sorumlu tutulması  gerekirken, yazılı  olduğu  şekilde  hüküm  kurulmuş  olması  doğru  değildir. Davacının  temyiz   itirazları  bu  nedenle   yerindedir. Kabulü  ile  hükmün  açıklanan  nedenlerden  ötürü  HUMK’nun   428. maddesi  gereğince  BOZULMASINA, 26.4.2010  tarihinde oybirliğiyle  karar verildi.