2. Ceza Dairesi

Hükümlünün eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 493/1-son ve 81. maddeleri ile 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143/1, 151/1, 116/2-4, 119/1-c maddelerinin olaya ayrı ayrı uygulanması ve mahkemece yapılan lehe olan kanun değerlendirmesinde 5237 sayılı TCK’nın lehe olduğu yönündeki kabulde bir isabetsizlik bulunmadığı; 5237 sayılı TCK’nın 116/2-4 ve 119/1-c maddelerinde düzenlenen iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 22.01.2013 tarihli ve 2012/1142 E., 2013/17 K. sayılı içtihadında belirtildiği üzere, 5271 sayılı CMK’nın 253/1. fıkrası “b” bendi 3. No’lu alt bendi kapsamı dışında bulunduğundan, uzlaşma kapsamında olmaması nedeniyle bu suç yönünden uzlaştırma yoluna gidilemeyeceği; ancak 5560 sayılı Yasa’nın 6. maddesi ile 5237 Sayılı TCK’nın 142. maddesine eklenen 4. fıkranın yürürlük tarihi olan 06.12.2006 gününden önce işlenen ve 5237 sayılı TCK’nın 151/1. maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçunun soruşturma ve kovuşturmasının şikayete tabi olup, kovuşturma aşamasında beyanı alınmayan müştekinin beyanı alınarak şikayetinin devam etmesi halinde ise, uzlaşma hükümlerinin uygulanabileceği gözetilerek; mala zarar verme suçu yönünden CMK'nın 253 ve 254. maddelerinde öngörülen uzlaşma hükümlerinin uygulanma olanağı değerlendirilip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,