Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre; sanık ... tarafından mahkemeye sunulan 18/01/2016 tarihli dilekçenin eski hale getirme istemi ve birlikte temyiz talebi mahiyetinde bulunduğu anlaşılmakla; CMK’nın 42. maddesi gereğince temyiz hakkını elde etmeye yönelik eski hale getirme istemi hakkında karar verme yetkisinin, temyiz incelemesini yapacak olan Yargıtay'a ait olması karşısında, sanığın eski hale getirme talebinin kabulü ile Yerel Mahkemenin eski hale getirme talebinin kabulüne ilişkin 17/05/2018 tarihli ek karar hukuki değerden yoksun olduğu ve sanığın yokluğunda verilen gerekçeli karar tebliğinin usulünce gerçekleştirilmemesi nedeniyle sanığın temyizinin süresinde olduğu kabul edilerek kabul edilerek dosya görüşüldü; Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Sanığın üzerine atılı suçlara ilişkin Yasa maddelerinde öngörülen cezaların üst sınırları uyarınca, TCK’nın 66/1-e ve 67/2. maddelerine göre, suçların tabi bulunduğu 8 yıllık olağan dava zamanaşımının gerçekleştiği anlaşıldığından sanık ...’ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, başkaca yönleri incelenmeksizin, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen asli dava zamanaşımı nedeniyle TCK'nın 66/1-e ve CMK'nın 223/8. maddeleri gözetilerek DÜŞMESİNE, 19/09/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.