2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm kusur, nafakalar ve manevi tazminat yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1.Türk Medeni Kanununun 166/1-2 maddesi uyarınca; boşanma kararı verilebilmesi için evlilik birliğinin, ortak hayatı sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığının sabit olması gerekir. Oysa dinlenen davalı-davacı tanıklarının sözlerinin bir kısmı Türk Medeni Kanununun 166/1 maddesinde yer alan temelinden sarsılma durumunu kabule elverişli olmayan beyanlar olup, bir kısmı ise, sebep ve saiki açıklanmayan ve inandırıcı olmaktan uzak izahlardan ibarettir. Bu itibarla davalı-davacı kadının boşanma davasının da reddi gerekirken delillerin takdirinde hataya düşülerek yetersiz gerekçe ile boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.Ancak hükmün boşanmaya ilişkin bölümü davacı-davalı koca tarafından temyiz edilmediğinden bozma nedeni yapılmamış yanlışlığa değinilmekle yetinilmiştir.

2.Temyiz sebeplerine hasren yapılan incelemeye gelince;

a)Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı-davalı kocanın aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

b)Türk Medeni Kanunuun 174/2. maddesi gereğince davalı-davacı kadın yararına manevi tazminata hükmedilebilmesi için davacı-davalı kocadan kaynaklanan ve manevi tazminatı gerektiren bir kusurun kanıtlanmış olması gerekir. Toplanan delillerle davacı-davalı kocanın kusurlu olduğu kanıtlanamamıştır. Mahkemece bu husus nazara alınmadan davacı-davalı kocaya kusur izafe edilmesi ve davalı-davacı kadının manevi tazminat isteğinin reddi gerekirken yazılı şekilde kabulü doğru görülmemiştir.